Şu Bu O

Browni Isteyen?

2012-02-12T16:53:00.000Z

Pakistanli ev arkadasimin hobisi, tatlilar, kekler yapmak. Ben her ne kadar onun ultra, ekstra baharatli yemeklerinin fani olsam da, bu brownisi de fena halde lezzetliydi. Browni yapacagim bugun dedigimde burun kivirip "Ben tatli sevmem ki" demistim, ama ici yumusacik, disi kitir kitir ve az sekerli bu brownisinden ben bile 2 dilim yedim.

Yine de baharatli yemekleri benim favorim :) Bir kac ay onceye kadar adini bile bilmedigim bir yigin baharatla dolu koca bir baharat dolabimiz var, ve ondan cok biz kullanmaya basladik o baharatlari. Milyon tane baharat kullanarak yaptigi pilavini yerken kendimi cennete dusmus gibi hissediyorum ^^

Japon'dan Cok Japon Kesilmek

2012-02-11T16:41:00.000Z

Evet, benim o, ben yaptim bunu. Hem bir kere de degil, yaklasik bir yildir, olanca bilmisligimle Japon'dan cok Japon kesilirmisim megerse. Cok utanc verici ^^' Bir sey bilmeyip, bilmedigini bilmeyip, cok sey bildigini sanan Berre'ye merhaba deyin.

Hare and Tortoise bizim Londra'daki favori mekanlarimizdan biri, bu taraflardaysaniz, ya da yolunuz duserse, burada Tori Katsu Curry yemeden gecmeyin sakin. Tam bir yildir milyon defa gitmisizdir, her defasinda Tori Katsu Curry isteriz -kendim gibi takintili arkadaslarim var- her defasinda curry ile birlikte kasik getirirler, her defasinda, "Öff, bir ogrenemediler cubuklari kullanmayi bildigimizi" edasinda kasiklari bir kenara itip, kirk yillin Japon edasiyla cubuklarimizla yeriz curry'mizi. Kendime fena halde guvenirim bu konuda, her turlu yemegi cubuklarla ustalikla yiyebilirim cidden. Evet, yiyebiliyormusum.

Yeni edindigimiz her arkadasi Hare and Tortoise'a goturduk, her biriyle "Roma'da Roma'lilar gibi davranacaksin" edasinda dalga gectik, tamam, kabul, gectim. Eli kasiga giden olursa gulduk, filan. En buyuk eglencelerimden biridir cubuklari eline ilk defa alan, eline ilk defa cubuk verdigim arkadaslarimin acemilikleriyle dalga gecmek. Boyle iste.

Da, bir gariplik vardi, ben, umarsizligimdan olsa gerek, etrafa pek dikkat etmezdim, ama bir arkadasim her defasinda etrafta bir iki uzak dogulunun bize bakip kis kis guldugunden sikayet ederdi. "Cubuklari bu kadar usta kullandigina sasiriyorlardir", "Cok guzel gorunuyorsun, ondan bakip guluyorlardir" gibisinden cevaplarla rahatlatirdim onu.

Dun, ben evde curry yapmaya karar verinceye kadar bu boyle devam etti. Kutuphane cikisi Japon arkadasimla bulustuk, Kahve Dunyasi'nda o sahlebini ben kahvemi ictim, eve yonlenirken dedim ki, "Curry yapmayi deneyecegim ben bugun, yemege bana gelsene". Ozlemis Japon usulu curry'yi olur dedi. Japan Centre'a gittik, malzemeleri aldik, odeme sirasinda kasanin yani basindaki cubuklari gorup, kasiyerden 5 tane de cubuk istedim. Kasiyer kizcagiz "Sushi alanlara veriyoruz onu, ama olsun" dedi, o sirada benim arkadas sordu. "Ne yapacaksin ki sen cubugu?" Bir sasirdim, ayol sen benim cubuk kullanabildigimi bilmiyor musun edalarinda "E curry yiyecegiz ya" dedim. O ani gormeliydiniz, ya da, yok, gormemeniz daha iyi. Kasiyerle birbirlerine bakip bir gulustuler, yakaladim kasiyerin o gulusunu "Ha, ha, bak sen su saskina" Ehe, ne oldu ki diye yardim istercesine arkadasima dondum "Biz curry'yi hicbir zaman cubukla yemeyiz, yenmez. Curry'yi cubukla yiyemezsin ki, kasik kullanacaksin" dedi bana. Cok utandim, cok utandim, eksi bilmem kac derecede karla kapli Londra birden alev alev yaniyormus gibi geldi ^^' Oyleydi bence.

Hani, ilk defa yiyecek olsam, hicbir sey bilmiyor olsam, elim cubuklara uzansa da bana "Yok, oyle yiyemezsin onu" deseler, utanilacak bir durum degil. Sen bir yildir milyon defa hep ayni mekana git, ayni yemegi iste, hicbir sey bilmeyip, bilmedigini de bilmeyen bilmis bir sekilde baskalariyla da dalga gecerek ayni yanlis hareketi tekrarla. Ay cok utanc verici ^^' "Ama, ama, cubuklari yemege saplamadiginizi, ya da cubuklarla birbirinize yemek uzatmadiginizi biliyorum mesela. Biliyorum onlari, yapmiyorum." gibisinden alakasiz aciklamalarla kendimi rahatlatmaya calisarak, ben kendime, arkadasim bana gulerek eve kadar geldik. Evde kizlara da anlattik bunu, bakislari fark eden "Guzelsin, ondan bakiyorlardir" diye cevaplar verdigim arkadasimi bir daha o restorana gitmeye ikna edebilecegimi sanmiyorum, o kadar utandi o da :P Benim arkadas "Biz bile yiyemeyiz curry'yi cubukla, buyuk ustalik" deyip, olanca kibarligi ile rahatlatmaya calisti bizi guya :P

Hare and Tortoise'a kesin gidin, ama Tori Katsu Curry yaninda verdikleri kasigi bir kenara itmeyin bizim gibi, yemeginizi usluca onunla yiyin, e mi? :) Fazla bilmislik fena halde zararli :P

Dun aksamki yemegimiz, Japon usulu curry ve edamame. Boyle bir sofra kurup bir de Japon davet ettim, o beni davet edip yaprak sarmasi, patlicanli kurdan kebabi filan ikram etse en az bu kadar garip olurdu herhalde :P

Hare and Tortoise'de yediginiz curry, dis yuzeyi kitir kitir hazirlanmis tavuk gogsu ile servis ediliyor, o nedenle adi Tori Katsu Curry. Yukarida gordugunuz normal versiyon. Ama bir lezzetli, bir lezzetli. O sosu tarif edemem size, evcek ölüyoruz, bitiyoruz biz curry ugruna. Yandaki de edamame. Aha, fasulye iste deyip gecmeyin, o da acayip lezzetli. Bildigin kestane yiyormus gibi hissediyorsun. Yaptigin tek sey de bir paket edamameyi alip tuzlu suda haslamak, o kadar. Koca bir paketi kendime hazirlayip, oturup cekirdek gibi yedigim oluyor.

Bunlar da dorayaki. Envai cesidi oluyor dorayakinin. Benim favorilerim yukaridaki yesil cayli ve krem peynir&soya bean paste'li olanlar. Japan Centre'dan aldim yine bunlari. Her gittigimde almak gibi bir adet edindim. Japon tatlilarini seviyorum, tam benlik oluyorlar, az tatli. Animelerde dizilerde gormus olacaginizi tahmin ettigim taiyaki de gayet lezzetli, hani su sokakta dolanirken sokak saticisindan alip yedikleri balik sekilli tatli. Da ona bir turlu denk gelemiyorum ne hikmetse, her gittigimde bitmis oluyor.

Japan Centre'a o kadar gidip, yanindaki Mitsukushi'yi es gecerdim her defasinda. Dun arkadasin pesinden girdim, giris o giris, biraz daha oyalansaydim beni kolumdan surukleyerek cikarmaya kalkisabilirdi :P Cigercide unutulmus kedi gibi hissettim kendimi :P O sonra gelecek, kutuphaneye kadar gelmisken hakkini verip biraz calismam lazim simdi :)

Stay Focused, Cidden

2012-02-09T22:42:00.000Z

Super bir sey buldum.

StayFocusd, internet kullaniminizi kontrol etmenizi saglayan bir eklenti. Benim gibi odaklanma problemi yasiyorsaniz, onunuzdeki kitabin bir sayfasini bitirene kadar 50 tane siteye girip cikiyorsaniz, sonunda da, "O kadar suredir masa basindayim, niye calisamadim yine?" diye hayiflaniyorsaniz, bu eklenti tam size de gore.

Sizi cok oyalayan sitelere gunluk sinirlar koyabiliyorsunuz. Eklentiyi ilk kurdugumda yukaridaki sinir 10 dakika idi. Gunluk 10 dakika baraji dolunca, bloklayip baraj koydugunuz sitelere gece 12 olup da baraj resetlenene kadar bir daha giris yapamiyorsunuz.

10 dakika ilk bakista bana cok az geldiginden, simdilik 60 dakika ayarlayayim, sorun olursa sureyi kisaltirim deyip baraji artirdim. Yukaridaki penceredeki mesaja bakar misiniz :)

"Cidden mi, ahbap? Bu eklentinin tek amaci seni tembellikten kurtarmak.
Sadece kendine zarar veriyorsun.
Tamam'a tikladigin her sefer, yavru kediye bir elektrik soku verilecek.
Kendinle yasayabilecegine emin misin?"

Cok guldum :)

Bloklayip sure kisiti koyacaginiz siteleri secebiliyorsunuz. Ben Facebook ve Twitter'i yazdim ilk etapta. 60 dakikayi da 30 dakikaya indirdim, Facebook ve Twitter'a gunluk giris iznim 30 dakika. StayFocusd tarafindan alkislandim.

Masa basina calismaya oturdugumda da, Tureng, Gmail ve Jstor disinda tum sitelere 1 saatlik tam yasak koydum. Daha fazlasini yuregim kaldirmazdi, hem sadece ilk deneme bu :P

Alttaki ekran, Mirune'nin blogunu bu yasakli surec icinde acmaya calistigimda aldigim uyari :P "Calisman gerekmiyor mu senin?" Peki, peki deyip boynu bukuk dondum calistigim kitaba :P

Bir saatlik yasagim az once bitti, kostur kostur gelip bu yaziyi yazdim. Yayinladiktan sonra bir 1 saat daha ayarlayacagim. Dikkatim o kadar daginik ki, calismaya ne kadar kararli olursam olayim, farkinda olmadan orada burada dolanmaya basliyorum. Iyi oldu bu eklentiyi buldugum, biraz duzenli disiplinli calismaya alisirim belki, zoraki :P

Death Note - Black Edition

2012-02-08T11:31:00.000Z

Waterstone's'da ne bulduguma bakin! Death Note - Black Edition! Woo ho!

Sizde de var midir bu huy bilmem, ben mesela sevdigim kitaplari kendi kutuphanemde gormek isterim. Death Note'un bu karizmatik ve havali versiyonunu gorunce almadan edemedim.

Bir kitapta 2 volume var. Bu 1. cilt. Waterstone's'da ilk besini gordum. 12 cilt olduguna gore normalde, 6 tane siyah kitabi olmasi lazim. Seri en kisa zamanda tamamlanacaktir.

Siyah versiyon Death Note'a yakismamis mi ama?

Buyuk bir sorunum var yalniz. Ben bu kadar kitapla Turkiye'ye nasil geri tasinacagim? Hayatta burada filan birakamam kitaplarimi.

- Watashi wa L desu.

- Ore wa Charming, Berre no neko desu.

- Kardesimle birlikte Berre'nin hayatina nese katmakla mesguluz su anda, sonra konusalim.

Kaşimin altinda ve dudagimin bir kenarinda tirnak izleri, diger kenarinda kocaman bir ucuk var. Fena halde guzelim su siralar :)

Günlüğümsü

2012-02-07T20:07:00.001Z

Japonca dersini ektigim 3. hafta.

Hocanin ektigim her ders sonrasinda, olanca kibarligiyla, "Bak su gun bu dersin tekrari olacak, gel hadi" mailleri atmasina ragmen ben de israrla ekmeye devam ediyorum. Hep bu odevler yuzunde, sanirim. Odevleri yapmayi hep gecistiriyorum. Her defasinda hoca, hicbir sey demeden, yine olanca kibarligiyla, "Peki, ama haftaya getirmeyi unutma, olur mu?" diyor. Calisiyorum ama, gecen haftalarda ogrendigimiz kanjilerin pratigini yaptim ozene bozene. Etrafimdakiler hicbir seye bu kadar hevesle odaklamadigim konusunda hem fikir. Sevdigim seylerin sorumluluk haline gelmesinden hic hazzetmiyorum sanirim. Odev, sorumluluk, geriyor beni.

Onun yerine kutuphanedeyim. Okuyup sunumunu yapmam gereken kitabi odunc almaya geldim, kutuphanenin kafeteryasinda ayaklarimi karsi sandalyeye uzatip, son gunlerde okudugum Haruki Murakami'nin "Haslanmis Harikalar Diyari ve Dunyanin Sonu" kitabini bitirdim. Ilgincti, cidden cok ilginc bir kitapti. Onu bitirmeseydim sunuma calismaya filan baslayamazdim muhtemelen. Kitabin kapagini kapatirken aklim biraktigim dunyada kaliyordu cunku.

Simdi bilgisayar odasindayim kutuphanenin. Once bu kitap uzerine yazilanlari okumaya basladim, sonra Amazon'dan diger kitaplarini incelemeye basladim, "Kafka on the Shore" ile "After the Quake" arasinda kaldim. Amazon'dan degil de gidip Waterstone's'dan almanin daha eglenceli olacagina karar verdim. Tarayicimdaki sekmeler hala acik duruyorlar. Kazanan kitaba Waterstone's'da karar verecegim.

Kutuphaneye gelirken, Piccadilly hattinda, trene iki muzisyen bindi. Birinin elinde gitar, digerinde akordiyon. Gitar ve akordiyonun birlikte bu kadar guzel gidecegini tahmin edemezdim. Verdikleri mini konserin sonunda, elini acip bizden 1-2 pound isteyen akordiyoniste -boyle denir, degil mi?- o 2 poundu verirken ben utandim. Yaptiklari muzik gercekten guzeldi.

Bu kisa yazi yazilirken, Akanishi Jin - Sun Burns Down, Sofia Janook - Liekkas, Plastic Tree - Melancholic ve Can Bonomo - Meczup dinlendi. Etiketler girilip, baslik atilip, "yayinla" tiklanirken arkada Natacha Atlas - Gafsa olacak.

Bence Akillarindan Gecen Bu

2012-02-05T15:09:00.001Z

Ben cok sevdim bu isi :)

Kediler Elektrik Supergesinin Sesinden Korkarlar

2012-02-03T14:03:00.002Z

"Sen misin kakani kumunun disina yapan?!"

Yerim Ben Senin O Burnunu

2012-02-01T02:07:00.000Z

Ya da patini... Bilemedim simdi.

Akanishi Jin - Kara Kalem

2012-01-27T13:34:00.002Z

Yep, dun geceki yarim cizim Akanishi Jin idi. Mirune'ye 10 puanlarimizi gonderiyoruz :D

Akanishi Jin kim ola ki mi dediniz? Duymamis olayim, sizi su sayfaya alayim; Jin Akanishi Kimdir?

Orijinalinda Jin'in yuzu biraz daha sol yukari dogru cevrilmis, benim Jin ise kameraya biraz daha direkt bakiyor.

Sol omzu, farkindayim, kravat dedigin tek tarafli olmaz. Fark ettiyseniz orijinalinde sol omzuna ceketini atmis. Hafiften parmaklari filan gorunuyor. Yuzu, gozu, saclari cizdikten sonra diger detaylarla ugrasmayi hic sevmiyorum. O nedenle ceketini ve parmaklarini es gectim. Kravati devam ettirmek ise, unuttum. Bir daha onunla ugrasamam simdi hic :) Diger cizimlere bakarsaniz fark edersiniz zaten, kiyafetleri sirf cizmis olmak icin ciziyorum. Zeynep'in bas ortusu bastan savma, Elif'in yakadan gerisi yok.

Saclarini biraz fazla abartmis olabilirim, ama bu resmi cizmemin nedeni basta saclariydi. Muhtesemlige bakar misiniz?

Yorumlarinizi bekliyorum. Cidden. "Iih, benzememis hic"lere girerseniz doverim ama :P Saka saka, dovmem. Yerimden kalkmaya useniyorum son zamanlarda.

Bu arada, Sun Burns Down'i begendim ben. Aferin Jin, aferin. Ben begendim ya, basi goge erebilir artik. Bir onceki, adini bile hatirlayamiyorum, neydi o? -Yutuba bak gel- Test Drive imis, evet. Ne bicim bir seydi o oyle?

Duzenleme: Sol yanagindaki golgelendirmeyi biraz daha artirip, son halini tekrar yukledim. O nedenle ilk cizim ile fotograftaki cizim birbirlerinden biraz farkli gorunebilirler. Fotograf once cekilmisti.

Guess Who?

2012-01-26T23:18:00.002Z

Aylar sonra daha ciddi bir seyler cizmenin vakti geldi sanirim.

Daha cok degisecek bu cizim ama, tahmin edin bakalim, yukaridaki kim?

Cizimi ekranda gordugumde yanlislarimi daha kolay fark edebiliyorum, burunda bir kac degisiklik olacak mesela.

Kolaysa Uyan Bakalim

2012-01-26T19:26:00.000Z

Uyanmak benim icin zaten cok zor bir isti...

Waking up has always been a hard thing for me...

Simdi daha da zor!

Now, it is much harder!

In The Land Of The Northern Lights -2-

2012-01-25T02:35:00.000Z

Sakin, yanlislikla tekrar ayni basligi atmis degilim. Zaten koseye 2 yazmisim, gormedin mi?

Evet, ben hala Northern Lights modundayim. Sizinle asagidaki ufacik, minicik mideoyu paylastiktan sonra 1 saate yakin suren bu belgeseli -gezi programini- buldum. Programin sunucusu, Joanna, Aurora'lari kucuklugunde, 7 yasindayken bir masal kitabinda gormus ilk defa. Tropikal bir iklimde yasadigindan cok etkilemis onu okudugu masaldaki tarif. O zamandan beridir de bu buyuleyici isik oyunlarini bir gun gozleri ile gorebilmeyi dilemis. Neden 50 kusur yil beklemis, bilemiyoruz. Norvec'in kuzeyinden, kuzey kutup dairesi ile baslayip, kuzey kutbuna en yakin, yerlesim yerlerinin bittigi en uc noktasinda bitiyor programin rotasi.

Buyulenmis bir sekilde izledim tahmin edebileceginiz gibi.

Isin garibi, benim kisla, karla aram yoktur. Yoktu yani. Istanbul'da deli dolu kar yagdiginda, isim olmadikca burnumu camdan disari cikarmazdim hic. Zaten okullar da tatil, ooh, sicacik evinde kalmak varken. Sanirim Aurora'larin buyusunden olsa gerek, Joanna'nin gezdigi mekanlar bana o kadar buyuleyici geldi ki.

Yukarida, Norvec'in kuzey bir noktasina kadar trenle gidip, sonrasinda, kuzey kutup dairesini cevreleyen enlemin gectigi noktaya gitmek icin kizak kullaniyor Joanna. Kizagi tam 11 kopek cekiyor, yerlerinde zor duruyor hayvanlar, o kadar enerjikler. Ya da, o sogukta isinmak icin kosmaktan baska careleri de olmayabilir :)

Enlemi elindeki cihazla tespit ettiginde, husu icerisinde atkisini cikarip yere seriyor. Ve "dunya icin kucuk ama benim icin buyuk bir adim" edasinda uzerinden geciyor. Yukarida sol tarafini gosterirken "Arkamda, siradan, bildiginiz dunya, onumde ise kuzey kutbu" dedi heyecan icerisinde :)

Sol ustte gordugunuz haritadaki cizgi kuzey kutup dairesi enlemini simgeliyor. Joanna'nin heyecan icerisinde adim atarak gectigi enlem :) Norvec'in ortasindan gectigi icin tahminimce o enlemi daha sehirvari bir yerde de gecebilirdi ama, muhtemelen kizakla karli daglara cikmak daha heyecanli oluyordur :)

Oww, bir soguk oldu burasi, yanmiyor mu bu kalorifer ya hu?

Ikinci duragi, Lotofen Adalari, tek kelimeyle buyuleyici bir mekan.

Sakinlerinin balikcilikla gecindigi bu ada, mavinin, beyazin ve kirmizinin uyumuyla tipki bir tablo gibi. Kizakla daglarin tepesinde enlem pesine dusmem ama, Lotofen Adalarini gormek isterim. Ya da, dur, ilkini de yapmayi isterim aslinda.

Bir suru ekran goruntusu aldigimdan, hicbirini elemeye kiyamadigimdan, ve hepsine buyuk boyutta ekleyemeyecegimden boyle dorderli gruplara ayirdim goruntuleri. Ama siz burada gorduklerinizle yetinmeyin, mumkunse programi kaliteli versiyonuyla edinip, izleyin, olur mu? Cidden, nefes kesici guzellikte bir mekan. Adanin goruntulerini suzmekten bir kac dakikadir bir sonraki paragrafi yazmaya gecemiyorum ben su anda.

Joanna da manzaranin enfesligine dayanamayip, boyalarini cikarip basliyor camdan gordugu manzarayi defterine aktarmaya.

Adadan ayrilmadan once kisa bir Fiyord gezisi.

Fiyordlari ilk Uyduruk Prenses'in blogunda gormustum, ah ne kadar ozenmistim onun o gezisine anlatamam.

Joanna'nin buradaki rehberi, Fiyord'larin bir cok peri masalina ilham oldugunu anlatti. Oyle bir mekanda olup da masalsi duslere dalmamak imkansiz zaten :)

Lotofen Adalari'ndan sonraki durak, Kautokeino. Sami irkinin yasadigi sehir.

Samiler 4000 yil kadar once bu bolgelere gelmisler. 1700'lu ve sonraki yillarda Norvec tarafindan asimile edilmek istenmis, dilleri yasaklanmis. Simdi dilleri ve kulturleri yasak olmasa da yine de bazi konularda hak mucadelesi veriyorlarmis.

Ben, bayildim bu insanlara. Rengarenk kiyafetleri ya da hosuma giden geleneksel muzikleri sanirim bunun baslica nedenleri. Hatta bir ara, hani su, kizilderilileri, ya da Ainu'lari, ya da gordugumuz her etnik irki "aslinda onlarda Turk kokenli olabilir" diye degerlendiriveren bir mantigimiz var ya, isimlerini ilk duydugumda o geciverdi aklimdan. Yok, bunlar bildigin beyaz tenli, sarisin ve renkli gozlu abicim :) Hadi Ainu'lara simsiyah saclari sakallariyla, Japon irkinin tam tersi oranda olan vucut tuyu oraniyla, belki, filan diyebiliriz ama :)

Kautokeino belediye baskani ile tanisin :)

O ne guzel belediye baskani kiyafetidir oyle :P Ayagindaki carik misali ayakkabilari ren geyigi kurkunden yapilmis, belindeki kemerdeki yuvarlak susler de bekar oldugunun gostergesi imis, evlilerin kemer susleri kare olurmus. Etek firfirlarina, eldivenlerine, her bir detaya bayildim :) Bizim belediye baskanlari da boyle giyinmeli bence :P

Baharin gelisini, kisin bitisini, gunesli gunlere gecisi kutlamak icin toplanmislar o gun kiliseye. Bu renkler bayraklarinin renkleri. Buyuk kucuk civil civil gorunuyorlar vallahi :P

Geleneksel kiyafetleri ayri bir severim zaten ben. Her halkin birbirinden guzel, kendine ozgu kiyafetleri varken, hepimiz tek tip saliniyoruz ortalikta. Sıkıcı. Tamam, kot ile gayet rahatim ama, civil civil renklerin icinde eteklerimi suruyerek dolansam eminim ben bile eminim cok guzel gorunurdum :P

Samilere donuyorum. Yukaridaki 4 bucuk yasindaki bebe, 3 bucuk yasindan beri kendi kar kizagini surer imis. Joanna'ya bir sureligine o onderlik ediyor kizak surerken, sonra da ogrendiginde onu babasi ile birakip ana okuluna gidiyor :P Yanindaki babasi, sanirim Samilerin en varliklilarindan. Joanna'ya kendi ren geyigi surusunu gosteriyor. Aman, bir Sami ile karsilasirsaniz, kac tane ren geyigi oldugunu sormak fena kabalik imis. Erkegin maasi sorulmaz misali. Ren geyiklerinde de, boynuzlu olanlar disiler imis. Joanna'nin pek bir hosuna gidiyor bu, disiler erkeklerden daha heybetli diye :)

Bu arada, kar kizagi dedim ama, bahsettigim yukaridaki arac. Tam adi nedir bilmiyorum. Ama eminim ona atlayip ucsuz bucaksiz karlarin uzerinde hizla gitmek acayip zevk veriyordur insana :)

Buz otel! Hani su tamamiyle buzdan yapilmis olan otel. Wow!

Orada nasil uyunur ki diye dusundunuz degil mi? Joanna da tipki sizin gibi dusunuyor. Hatta "Hayatimin en beter gecesi, boyle bir sey yaptigima inanmiyorum, korkunc" gibi cumleler bile kurdu. Uyurken atkisini, beresini, yun coraplarini ve eldivenlerini ozenle giydi, "Yarina uyanamazsam eger..." gibisinden bir konusma ile daldi uykuya. Denemek ister miyim bilemiyorum :) Dur, sanirim istemem :) Zaten karin kisin icinde geziyorsun butun gun, insan uyurken en azindan sicak bir yer ister :)

En sonunda, Tromso. Hani, bir onceki baslikta Northern Light'larin en iyi gorulebilecegi yer diye bahsettigim, sakinlerini kiskandigim sehir. Sagda Joanna cocukken etkilendigi masal kitabindaki Aurora cizimini gosteriyor uzmanina. Tum gezisi boyunca her karsilastigi insana bir umit, "Sizce gorebilir miyim?" diye sormustu zaten.

Bir kac da uyari aldi. Eski inanclara gore Aurora'lar farkli anlamlara gelebiliyormus. Mesela, ona geleneksel bir Sami sarkisi seslendiren Sami, kaslarini catarak, Aurora'lardan cok bahsetmemesini soylemisti ona. Aurora'larin ruhlari simgeledigine, ve cok fazla bahsetmenin de onlara saygisizlik olduguna inanilirmis zamaninda. Hala da simdi boyle inananlar bulunabiliyormus. Eski insanlarin neden boyle dusundugunu gayet iyi anlayabiliyorum. Rengarenk isiklar tepenizde oynasirken, onlari ruhlar diye dusunmek gayet normal. Bir de, bu uzmanin anlattigina gore, Aurora'larin altinda islik da calinmazmis, yoksa isiklar o kisiyi alip gotururlermis. Isiklara karisirlarmis :)

En sonunda, rehberi Joanna'yi alip, sehrin isiklarindan uzak bir mekana getiriyor. Zifiri karanlik, buz gibi soguk, sogan gibi kat kat giyinilmis, gece Aurora nobetine hazir Joanna.

Ve mutlu son, o kadar zahmete kesinlikle degiyor. Baksaniza su muhtesemlige, isiklarin zerafetine? Aman Allah'im. Joanna bu manzara karsisina agliyor, gorebilecek kadar sansli olabilirsem, ben de muhtemelen aglarim, heyecandan ve mutluluktan :)

Onun gezisi daha devam ediyor, bir ucaga atlayip Arctic okyanusunu asip Svalbard'a, sonrasinda daha da kuzeye, yerlesim yerlerinin bitis noktasina kadar gidiyor Joanna. Denize yakin bir noktada durup, karsi kiyilari gosterip, "Burasi kuzey kutup noktasina ek yakin mekan. Artik burdan sonrasinda, karsi kiyilarda ya bir kac bilim adami, ya da bir kac maceraci vardir. Daha fazla insana rastlayamazsiniz" diyor. Oraya kadar gidip niye karsiya gecmedi bilmem. Gerci, oraya bile zor geldi o, Svalbard'da ucaktan indiginde bir an gerisin geri ucaga tekrar binecekmis gibi yapmisti. Aldigi soluk bicak gibi imis. Program hatirina devam etti kadincagiz :) Insanlar 400 yildir filan o bolgede yasiyorlarmis. O kadar sogukta ^^'

Huh, bitti. Cok uzun bir yazi oldu bu. Gelebildiniz mi sonuna kadar :) Izledigim bir gezi programini bu kadar uzun anlattim, bir kendim gidebileyim Norvec'e ben, o zaman gorun senligi siz :)

Bitirmeden, Aurora'lar hakkinda beni buyuleyen basla bir bilgi, dunyanin kuzeyinde ve guneyinde ayni anda, es zamanli ortaya cikarlarmis, hatta bir aynadan birbirlerini yansitircasina birbirlerinin aynisilarmis. Ama guney kutbuna yakin olanlar okyanus uzerinde gerceklestiginden cogunlukla, pek gorulemeyebilirlermis. Guneyde ve kuzeyde ayni anda ayni isik oyunlarinin olmasi, vay be :)

Dunya cok guzel bir yer ya. Allah'im, daha ne kadar ozenerek yaratabilirdin bilmem :) Bu tip guzellikleri gormek sana olan hayranligimi, ve sevgimi, ve minnetimi kat be kat pekistiriyor. Bana daha cok gezme imkani verirsen sana daha cok sukredebilirim. Ne de guzel olur :)

Sonuna kadar gelebilenlerinize odul olsun bu :)

In The Land Of The Northern Lights

2012-01-24T11:53:00.001Z

Bir dakika, nefes nasil aliniyordu? Huh!

Wait a minute! How we were supposed to breath? Huh!

Kac kere ustuste izledim bu videoyu, kalbim yerinden cikacakmis gibi atiyor. Tamamiyle buyulenmis haldeyim.

I watched this video repeatedly, my heart is beating out of my chest. I'm totally captivated.

Son zamanlarda -son bir kac aydir- kafayi bu Northern Lights'a takmis durumdayim. Allah'im, bu kadar buyuleyici baska bir sey var mi?

In the last times -in last a few months- I'm obsessed with Northern Lights. My God, are there anything more captivated than this?

Northern Lights en iyi Norvec'in Tromso sehrinde gorulebilirmis, su anda o sehirde yasayanlari fena sekilde kiskaniyorum.

I heard that Northern Lights can be seen best in Tromso, a city in Norway, now, I am jealous of inhabitants of that city badly.

Bir kac yildir Northern Lights'lar sonukmus, bu yil -2011 ile birlikte- en canli, en iyi olusacaklari yilmis. En gec Mart'a kadar vaktim var, bir yolunu bulup kendimi Norvec'e atmaliyim ^^' Su anda biri, pilini pirtini topla, Norvec'e tasinacaksin dese gikimi cikartmadan duserim pesine.

I heard that, Northern Lights were slight in the last years, and this year -with 2011- will be the best year to see them. I have time till March, I have to find a way and go to Norway ^^' At this very moment, if a person comes and says "Pack your things, you'll be moving to Norway" I can follow that person without questioning.

Yaa...

Sevgili MEB,

Merak etme, bir yere gittigim yok, masa basinda derslerimle mesgulum. Zaten Ocak ayi bursum hala gelmediginden, ve okula nasil gidecegim bile benim icin buyuk bir dertken, gunu oradan buradan borc alarak kurtardigimdan, bir yere gidecek halim de yok. Derslere gidebildigime ve karnimi doyurabildigime sukur.

Sevgilerle,

Bursiyerin.

If You Need Any Colours?

2012-01-24T01:15:00.003Z

Fark ettim ki, aslinda renklere bogulmus durumdayim.

I've realized that actually I've drowned in colours.

Hep parmak iziyle dolu ol, e mi?

Always have these finger-prints, ok?

Temizlenmistir!

Cleaned!

Son zaman favorilerim.

My current favorites.

Hayir, takim tutmuyorum.

No, I'm not a fan of any football team.

Bir oradan, bir buradan.

One from here, one from there.

Kutu kutu.

I Need Colours

2012-01-17T14:04:00.002Z

"Renklere ihtiyacim var".

Sabah kalktigimda aklimdaki dusunce buydu, bu fotograf aklima geldi direkt. Paris'te Sacre Cour kilisesine cikarken cekmistim bu fotografi.

Dun gece Italya'nin daglari ile gollerine ozel cikmis bir gezi dergisini okurken uyuyakalmastim. Sabahleyin uyanir uyanmaz onceki gezilerde cektigim bir fotografin aklima gelmesine sasirmamak gerek :) Italya aklimin ucundan gecmiyordu hic, ama simdi o dergideki karelerden birinde olmak icin neler vermem.

Muze gezmeyi sevmiyorum ben. bunu soyledigimde bana direkt o 5 numarali "Iyyy, cahil seni" bakislarini yoneltiyor insanlar. Sevmiyorum, ilk defa gittigim bir sehirde neden sehrin sokaklarinda kendimi kaybedip, o sehri kesfetmek varken, muzenin birine girip kendimi iceri hapsedeyim ki? Ya da ne bileyim, gezebilecek kadar bos vaktim oldugunda gider dagi, denizi, golu bol olan bir yerde dolanirim. O dergideki mekanlar gibi. Bu tip aktiviteler icimi daha cok aciyor, mutlu ediyor beni.

Bu arada, 3 gundur asagidaki klibe takilmis durumdayim;

Alexander Rybak'in ne kendi sesini, ne de enstrumaninin sesini seviyorum. Rahatsiz edici. Ama klip de bir o kadar buyuluyor beni. O ne guzel mekanlardir oyle?

Fotograf makinemi kapip, umarsizca gezmek istiyorum, luften :)

30 yasimda ilk 20'lik disimi cikariyorum sanirim. 3 gundur yuzumun sol tarafi kopuyor. Nikotin bagimlilarinin tutun cignemesi misali, karanfil azgimdan eksik olmuyor. Hakikaten, uyusturuyormus ama.

2 saat sonra Japonca dersim var, odevimi yapmadim hala. Ben fark etmeden Kanji'lere gecmisiz, bugun ilk Kanji dersi olacak. Heyecanliyim bu konuda. Kanji buyuleyici geliyor bana.

Kutu Kutu

2012-01-17T01:36:00.000Z

Coskumu mazur gorun ama..

Forgive my enthusiasm, but..

...sunun sevimliligine bakar misiniz!

...look at his cuteness!

Acik birakilan her kutunun, cantanin, dolabin iclerine girmeleri hala acayip eglendiriyor beni. Yukaridaki sahneden 2 dakika ayrildim, dondugumde Charming kutunun icine kurulmustu :D

Still, I am extremely amused by their keen to jump inside every box, bag, and closet which are forgotten as open. I was just away from the above's scene for 2 minutes, when I turned back, Charming was sitting inside the box :D

Günlüğümsü

2012-01-12T11:58:00.001Z

Bloga bir seyler eklemek istiyorum, ama hayatimda bir atraksiyon yok. Sabah uyanabildigim vakitte kendimi kutuphaneye atiyorum, aksam da saat 10'da "Haydiiin, kapatiyoruz artik" anonsuyla eve donuyorum. Eve varisim 11 bucugu buluyor filan.

Fena halde yoruluyorum, ama sikayetci degilim. Elimdeki isleri vaktinde yetistirebilmekten baska bir sey dilemiyorum su anda. Dua edin bana, e mi?

Bir de, bir sey fark ettim. Masa basi islerin hic bana gore olmadigini dusunurdum hep. Hakikaten oyleymis. Tum gun oturmak insani daha cok yoruyor sanki.

Bu salonun en sevdigim yani, esyalarimi yukaridaki gibi birakip, cikip gidebiliyorum. Dun mesela aksam namazi icin kampuse gittim. Mescitteki rahat minderlerin cazibesine kapilip 40 dakika kadar uyumusum, bir bucuk saat sonra filan dondum yerime, biraktigim gibiydi.

Yukaridaki fotografi kapi disari edilmeye 10 dakika kala cekmistim, kacak gocek. Normalde oturacak yer bulamayabiliyorsun, o an sadece 3 kisi kalmistik.

Sanirim gidip ikinci kahvemi alacagim, 12 oldu saat ben hala ayilamadim.

Bu arada, yorumlariniza gec cevap verebiliyorum, bazen hatta unutup hic veremiyorum, ama bloga yorum biraktiginizda cok mutlu oluyorum. Umarsiz, mudanasiz filan degilim yani, bilin istedim :)

Maughan Library

2012-01-09T00:14:00.000Z

Son bir haftadir gunlerimi gecirdigim yer burasidir, King's College'in, Maughan Kutuphanesi'nin, Round Reading Room'u.

Genelde dikkatimi toparlayamiyorum da, calisamiyorum da, oyleydi de boyleydi de cok bahane bulurum, tembelligimi aklamak, ortbas etmek icin. Boyle buyulu bir mekanda istersen calisma, pardon, calismayi isteme de goreyim.

O ekrandaki parmak izleri su anda yok, vallahi, daha az once temizledim.

Charming ve Chubby ile Tanisin

2012-01-06T18:34:00.004Z

Tamam, daha fazla dayanamayacagim, Charming ve Chubby ile tanisin ^^

Ah, yerim ben onlari, yerim, yerim, yerim ^^ Sunlarin sekerligine bakar misiniz ablalari abileri? Bazen nasil sevecegimi sasiriyorum vallahi, korkuyorum bir gun bagrima basayim derken nefessiz birakip oldurecegim cocuklari :P

Kendileri yaklasik 3 haftadir bizimleler, geldiklerinde 3 ayliktilar. Charming'in adi Prince Charming'den geliyor, Once Upon a Time etkisi :P Deli dolu bir sey ama, tam Charming. Chubby de ilk geldiklerinde o biraz daha kiloluydu Charming'den, gerci simdi pek bir farklari kalmadi. E, evde yalnizca makarnamiz varken bile sabah aksam yas mama yedi beyefendiler. Yemedik yedirdik triplerine girmeye baslayabilirim her an :P

Kediler kiskanc mahluklarmis. Ilginin onlardan baska alana kaymasina katlanamiyor gibiler. Artik boyle calisiyoruz biz. Dalginligima gelir de yazdigim essay'i bol bol "kjhep98e;wljf'lksfli\u9ofsulkds"lerle dolu teslim edermisim bir de :D

Evde resmen 2 yaslarinda yaramaz iki oglumuz var. Hani anneler cocuklari ayaklandiginda masa sehpa uzerlerinde bir sey birakmaz ya, bizim evde de durum oyle su siralar. Gecen masada cay tabagi unutmusum, bir sangirti ile asagiya kostum. Nasil dusurdulerse o tabagi, mutfagin her kosesi cam dolmus :)

Bir kac gun once de, yine bir gumburtu koptu mutfakta, indigimde bir de ne goreyim, copu devirmisler, poseti de bir guzel mutfakta gezdirmisler. Bir de akillilar, ben "Ne yaptiniz yine bakiim" diye merdivenlerden inerken bulasik makinesinin ardina saklaniverdiler :P Topladim, temizledim, 10 dakika sonra yine. "Eh artik sizle ugrasamam" deyip biraktim kendi hallerine, gonullerince dagitsinlar bakim, yorulduklarinda toplarim artik diye. Anne olsam acayip rahat, vurdumduymaz olacagim demek ki :P

Bir de, kediler 4 aya kadar kendilerini temizlemeyi bilemezmis, onu ogrendik. Her tuvalet sonrasi, Allah'tan tuvalet egitimleri var, direkt banyoya kosuyorlar, ne diyordum, her tuvalet sonrasi biz temizliyoruz beyefendileri. Yalamiyorlar kendilerini ya hu. Bebeklerinin bezlerini temizleyen annelere "Iyy, nasil yapiyorlar" dercesine bakardim, simdi kedi kakasiyla ugrasiyorum. Buna da alisiliyormus :P

Ay gecen gun ne oldu, arkadaslardan biri banyonun kapisini kapali unutmus -icime oyle doguyor ki, sanirim o arkadas benim, evdekilere tek ses edemedim ama ^^'- Mutfakta cay icip cene caliyorduk. Bir ara bir arkadas yukari cikti, "Ayy, sen burada miydin?" derken kedi patir patir asagiya kostu. Gelismeler soyle;

Yukari cikan arkadas: Charming banyo kapisinin onunde bekliyordu, sanirim tuvaleti var.
Ben: Su koseye kacti, dur cikara-
YCA: Ay, ay! Berre! Napiyor bu!
Ben: Charming, dur!

Sonuc, mutfagin orta yerinde kocaman bir kaka. Gozlerimizin icine baka baka, siz misiniz banyo kapisini kapali unutan dercesine halletti isini ya. Resmen gozlerimizin icine baka baka yapti. Manyak kedi ^^'

En cok neyi seviyorum biliyor musunuz? Gece uyurken kendiliklerinden yanima sokulup mir mir yanimda uyumuyorlar mi, bayiliyorum o hallerine ^^ Arada fazla enerjik olduklarinda uyandirmak icin yuzumuzu filan yaliyorlar, sen git once kendini yala, pis kedi :P Sabahin erken saatlerinde uyanmak hic de zor olmamaya basladi, onlar tepende ziplarlarken, benim iddiamla islak burunlarini yuzumuze siler, arkadasimin iddiasiyla operlerken, istersen uyu :)

Yeter mi bu kadar kedi muhabbeti? Yeter gibi sanki. 3 haftadir zor tutuyorum kendimi vallahi, blogu kediye bogmayayim diye. Dayanamadim daha fazla.

Daha once blogda gordugunuz siyah beyaz kedi evin eski sahibinin kedisiydi, kadincagiz vefat edince, kedi de ortalikta kalmis. Cok ugrastik evde tutalim, bizle kalsin, sokaklarda telef olmasin diye. Olmadi, iki gun evde duruyorsa bir hafta kacip, kayboluyordu. Pirelendigini ve daha da kotusu bize de bulastirdigini fark ettigimiz anda dayanamadik. Surekli evde kalsin, cozersin pire sorununu, ama kedi acayip serbest. Durmuyor ki evde. Bak, yine 10 gundur yok ortalikta.

Bu arada, burada sokaklarda basibos kedi kopek goremezsiniz, daha cok tilki, sincap var ortalikta. Tilkiler gece cikiyor, genelde gormuyorsunuz, sabah erken saatlerde bu ikisini bizim bahcede yakaladim;

Uzun zamandir tilki besledigimizi iddia edip duruyordum, cunku kalan yemekleri bahceye birakiyorduk. Ne kadar cok olurlarsa olsun sabah kalktigimizda bitmis oluyorlardi. E, kedi kopek de yok ortalikta. Sonunda karsilastim kendileriyle.

Nadir de olsa arada duyuyorsunuz burada, cocuklara bebeklere filan saldirabiliyorlar.

Kapanisi bununla yapiyorum, ay, yerim ben seni ^^

Nerede bunlar? Gidip biraz mincirayim.

Günlüğümsü

2012-01-05T14:23:00.000Z

Gecen yil danisman hocam, "Senden harika bir roman yazari olur" demisti. Ama bunu, durup dururken, oylesine aklina gelip soylemedi. Yazdigim, daha dogrusu yazmaya calistigim akademigimsi makaleyi degerlendirirken yapmisti bu yorumu. Tabii ki bunu "Ciddi, akademik yazamiyorsun" babinda almadim ben, o zamandan beridir millete "Hey! Biliyor musunuz, hocam bana ne dedi?" diye yuzumde sapsal bir mutluluk ifadesiyle anlatiyorum. Katiksiz Pollyanna'yim evet.

Bu nereden cikti simdi? Kutuphanedeyim ve makale yazmaya calisiyorum, o kadar kaptirmisim ki kendimi yazmaya, bir yerde "But, hey, actually nothing happened!" tarzinda bir cumle kurdugumu fark ettim. Akademik makale bu hi, ciddi bir dil kullanacaksin, 50 tane kaynaktan alinti yapacaksin, benim o uzuun paragrafta kaynak maynak hak getire, sanirsin hikaye anlatiyorum.

Biliyorum zaten, yanlis kariyer yolu sectim kendime. Kariyer deyince, kirmizi iki katli otobusleri kullanan kadin soforlere ne kadar ozendigimden bahsetmis miydim, cok havali bence! Her an okulu birakip otobus soforu olabilirim.

Saka bir yana, cok sessiz bu kutuphane, ben de sıkıldım. Oyle iste. Disari cikip bir kosup gelsem mi acaba?

L Benim L'ler Benim

2011-12-31T14:25:00.001Z

Cok sıkıcı bir gundu...

- Hii! Kocaman!

- Hello, beauty!

- Cok cabuk bitti bu, bir daha isterim.

Berre: Dondurma kalmamis, lolipop almaz miydin L? ^^'

Odami her turlu L ivir ziviri ile doldurma konusunda israrciyim :) Ha ha :D

Postacinin getirdigi kutunun benim adima oldugunu, ve bu figure ait oldugunu anladigim andaki yuz halimi gormeliydiniz :D

Kus Bakisi

2011-12-31T00:26:00.001Z

Vapurda kardesime, "Fotograf ceksene, bir de senin gozunden gorelim Istanbul'u" dedim, cektigi fotograflardan birini yuruttum.

Buyuledi bu fotograf beni, cok guzel degil mi ama?

Gezmek istiyorum ben ya ^^' Yazacak bir yigin essay var, ama tren, ucak biletlerini filan kurcaliyorum ben nette. Once Japonya ucak biletlerini kontrol ettim, ama ortalikta saskin saskin dolasmamak icin dili hallettikten sonra gitmeye karar verip, simdilik bir kenara yazdim. Sonra Interrail biletlerine baktim, trenle Avrupa'yi gezenlerin hikayelerini okudum, kendime guzergah belirledim, simdilik mumkun olmadigindan yine bir kenara yazdim.

Facebook soyle bir harita konduruvermis yeni profillere. Daha once de var miydi bilmiyorum, normalde Facebook ile fazla ilgim yok, az once yeni timeline profil'i kurcalarken fark ettim. Gezdigin gordugun yerleri isaretleyebiliyorsun. Fena mi olur dunyanin dort bir yanina isaret kondurabilsem? :)

Az once Twitter'da da yazdim, Evliya Celebi "Sefaat ya Rasulallah" diyecegine, "Seyahat ya Rasulallah" deyivermis ya guya, ben de, lutfen ^^

Günlüğümsü

2011-12-26T00:17:00.000Z

Istanbul bir haftada bitecek sehir degilmis, zaten bilirdim de, tahmin ettigimden daha az yer gorebildik. Buralarda Istanbul'u cok iyi bilen birileri ile karsilasir da, "Surayi gordun mu, buraya gittin mi?" sorulariyla hic bilmedigi gormedigi mekanlari duyup da "Bu kiz beni nereye goturdu bi hafta?" diye sorar diye arkadasim, endiselenmekteyim.

Kapali Carsi esnafinin kendi aralarinda gizli bir haberlesme yontemi filan oldugunu dusunuyorum. Bir tanesinin attigi laftan iki adim otede bana donup sikayet eden kardesime, bes adim otedeki diger bir tanesi donup sanki oncekinden haberdarmis gibi cevap verebiliyor. Ya kulaklarinda ajan misali haberlesme kulakliklari var, ya da ayni beyne ait farkli organizmalar. Ben baska aciklama bulamadim.

Fransiz turistlere rehberlik etmeyecekmisim, oyle buyurdu beni rehber sanan bir Kapali Carsi calisani.

Istanbul'da ne kadar cok Japonca bilen insan var imis, ben de bildigim iki kelime ile hava atardim. Adim basi Japonca bir laf eden cikabiliryormus insanin karsisina. Da, Taksim'deki dukkan sahibinin "8 dil biliyorum ben, Japonlari da Japonlardan iyi tanirim" demesi epey guldurdu bizi. Kendi ifadesine gore Japoncasi en iyi dili imis, mukemmelmis, arkadasima pek oyle gelmedi ama.

Miniaturk'e daha once defalarca gitmis olmama ragmen bu sefer ayri bir begendim.

Panaroma'ya yine gidemedim, yine gidemedik. Yaza kaldi artik.

Deli soguk varken Kadikoy sahillerinde yuruyup ardindan dondurma yemek ayri bir zevk verebiliyormus insana. Mado'nun kesme dondurma ile sunulan peynirli kadayifi hatirina, ardindan gelen soguk alginligina gik bile diyemeyebiliyor insan, denmez bence. Kadikoy benim Istanbul'un en sevdigim ilcelerinden biri, demis miydim? Bayiliyorum sokaklarinda amacsizca dolanmaya.

Bir de, Istiklal caddesinin bitisinde, tunelin hemen solundan Galata Kulesi'ne dogru kivrilarak inen, muzik aletletinin, sokaklarda cizimlerin filan satildigi yolda yurumeyi de pek severim. O Japon'dan cok Japon oldugunu iddia eden dukkan sahibi ile bu yolda karsilasmistik.

Galata Kulesi icin gercekten cok uzgunum, gercekten ^^' Soz, bir daha geldigimde sana ozel bir Istanbul turu yapacagiz.

Eminonu'nde kac yildir balik ekmek satildigini sordugumuz satici, donup cevabini tercume ettigimde, "Ne yaptin ki simdi, ben de yapardim onu?" diye bana bir cikisip, arkadasima egilip "80 yil kizim" dedi, Turkce. Yapti.

Istanbul'a giderken ucakta da bir kadindan azar isitmistim zaten, "Hep donecegim donecegim diyorsunuz, sonra evlenip buraya yerlesiveriyorsunuz, bak, kizim 9 yil oldu, hala Londra'da. Sen de donmezsin, biliyorum ben." Uyuduguma da inandiramadim kendisini "Yol boyunca gozlerin kapaliydi, uyuyor muydun bakayim?"

Annem hafta boyunca Ingilizce ruyalar gormeye basladi, arkadasim Turkce, ben ise dilleri birbirine iyice karistirip ona Turkce, aileme Ingilizce tercume yapmaya bile basladim. Arada isi iyice karmasiklastirip onun Japoncasini bizimkilere Ingilizce tercume etmeye bile kalktim. Bir hafta degil de bir ay filan kalsaydik, o Turkce'yi, bizimkiler de Ingilizce'yi kesin sokerdi. Benimkisi de iyice Turkilizce kivamina gelirdi muhtemelen.

Karar verdik, o eski Istanbul icerisinden bir ev edinecek kendisine, beni de arada misafirlige filan cagiracak.

Teyzem, annem, anneannem, arkadasimin nasil kibar, nazik, sevimli bir kiz oldugu konusunda anlastilar. O nazar boncugunu hic cikarma bileginden, e mi?

Bir haftacik, agzima bir parmak bal calar gibi oldu, ama buna da sukur ^^

Tatilimin kalan son 1 bucuk haftasinda oturup calismam gerekiyor, "Ahaheyooo, 3 essay yazmam lazim" gibisinden yalanciktan neseli ve heyecanli olmaya calisiyorum hakkinda, belki zihnimi aslinda cok eglenceli bir is olduguna kosullarim umidiyle.

E, bye, bitti.

Not: Birisi bana kahve yapip getirebilir mi? Mutfaga kadar inmeye cok useniyorum da ^^'

Winter Wonderland

2011-12-13T12:00:00.000Z

Uzun zaman kendimi eve kapattiktan sonra, Pazar gunu sonunda kendimi disari atabildim, ve cok eglendik, pek eglendik :)

Arkadasimla Hyde Park'ta kisin bu donemlerde kurulan Winter Wonderland'e gittik. Bu kadar eglenceli olacagini tahmin edememistim! Civil civil, isil isil, acayip detayli, acayip eglenceli. Gecen yil niye gitmemisim bilmem ki :) Kah kah kih kih bir gun gecirdik resmen :)

Isik hizina sahip bir videoyla ozet geceyim once :)

Abi, cok eglenceliydi yw :P

Yukaridaki giristen girdikten sonra sizi bir Noel Fuari karsiliyor;

Her standin fotografini paylasmayacagim, ama su kisimda kendimizi kaybetmistik;

Bu kucumencik hanimlar icin yapilmis oldugunu tahmin ettigim, ama benim de kalbimi calan mini cay seti disinda, asagida gordugunuz her sey sabun, pastalar da, mini cupcake'ler de, cay fincaninin icindeki de. Aman Allah'im ne guzel kokuyordu her biri ^^

Bunlari doldurdugun kuvete atip, eritiyormussun. Her biri harika kokuyor, ama kim bunlara kiyip tek bir banyo icin eriyip gitmesine izin verir ki :) Aldim bir tane, ama masamda sus duruyor :P Kiyamam ben onu kullanmaya, arada gider koklarim :)

Yukaridaki dolabi bana vermeleri mumkun mu acaba? Sormayi unuttum bak, tuh! ^^'

Standin sahibi kizlar benim ve arkadasimin o saskin ve mutlu hali ile epey eglenmistir herhalde :)

Yukarida videodaki toplari kuplerin icine atmayi becerebilseydim, bu kardan adam benim olabilirdi! Hainler, hile vardi bence orada, kuplerin agizlari cok kucuktu :P Banane :P

Daha fazla oyun ve ayicik. Karsidaki tenekeleri devirin hadi bakalim, kolaysa. Bir gun, bir gun becerecegim :P

Kapanisi bu Wooden Tie'larla yapalim. Cok orijinal, degil mi :) Harika hediye olurlardi :)

En yakin zamanda bir daha gitmeyi planlamaktayim, belki bu sefer buz pistine de bilet bulabilirim. Biz gittigimizde gunun tum seanslarinin biletleri bitmisti. Hem, arkadasim pek gonullu olmadigindan insani havada topac gibi ceviren oyuncaklara da binemedim. Aklimda kaldi :P

Sevginin Bes Dili Varmis

2011-12-10T13:20:00.001Z

Evimizin temizlik nobeti sirasi bende oldugu icin elimde elektrikli supurge, bir o yana bir bu yana dolanirken kendim hakkinda derin dusuncelere dalmisken buldum kendimi.

Bundan sonrasinda yazacaklarim kendimle ilgili fark ettigim bir konuya aittir, uzun olacagini tahmin ettigim mirildanmalarimi takip etmek istemezseniz, simdi, su an carpi isaretine basacaginiz andir.

Bir kac yil once Bes Sevgi Dili adli bir kitap okumustum. Diyordu ki yazari, birbirini seven ciftlerin bile bazen karsisindakinin sevgisini hissedememesinin nedeni, her insanin farkli sevgi diline sahip olmasi. Kimi sevgisini sevgi sozcukleri ile ifade etmeyi tercih ederken, kimi hediye alma, kimi birlikte vakit gecirme, kimi karsisindaki icin bir seyler yapma, kimi de temasla bunu gerceklestiriyor. Sorun su ki, sevgi dili "hediye alma" olan, yani karsisindaki insana onu sevdigini ve umursadigini hediye alarak ifade eden bir insan, karsisindakinden de ayni bunu bekliyor. Karsisindaki insan onu sevse, cok sevse bile, sevgisini farkli bir dille, farzedelim onun icin bir seyler yaparak ifade etmeye calisiyorsa, karsisindaki bunu hissedemiyor bile. Hep bir bosluk oluyor, sevilmedigini hissediyor. Cozum diyordu yazar, karsinizdakinin sevgi dilini kesfedip, ona gercekten hissedebilecegi bir sekilde sevginizi ifade etmeye calismaniz. Yoksa kendinizce yaptiginiz obur seyler ona ulasmaz bile.

Bu yorum benim cok hosuma gitmisti, hatta kendimce sevgi dilimi belirlemistim bile, su anda ne oldugunu buraya yazmayacagim. Ama kesinlikle sevgi sozcukleri degildi. Bu tip sozcukler bende gerilimden baska bir seye neden olmuyor. Beni sevdigini ya da ozledigini soyleyen birine yuzumde acayip bir gerilme/kasilma ifadesiyle "ihi, oyle mi?" gibi odunumsu cevaplar verebiliyorum bazen.

Az once evi supurmek gibi tam da derin dusuncelere dalinabilecek bir eylemi gerceklestirirken fark ettim ki, benim sevgi dilim, ya da birine olan sevgimi ifade etme ve yine karsimdakinden sevgiyi hissedebilmek icin bekledigim tarz, "onun icin bir seyler yapma". Yazar bunu "Hizmet Eylemleri" diye adlandirmis.

Rahatima fazla duskun oldugum icin, gercekten cok umursamadikca birini, onun icin bir sey yapmiyorum. Kolay kolay kimse beni rahat yerimden, o anda yapmakta ya da oyalanmakta oldugum seyden kaldirtip bir sey yaptiramaz, umursadigim ve deger verdigim biri olmadigi surece. Bu sebepten, uykumdan feda edip ev arkadasimi sabahki sinavina hazirlamaya calisma, ya da gece sicacik yatagimda yatarken diger biri ile markete kadar gitmeyi kabul etmem benim icin buyuk seyler. Gercekten umursadigim ve sevdigim insanlar icin yapabilecegim seyler, yoksa, bak kendi isine der gecerdim. Bir tanesinin bunu fark ettigine, yani onun icin bir seyler yapmamin onu sevdigimin gostergesi oldugunu fark ettigine eminim, digeri sanirim bu konuda benden farkli bir dil konusuyor.

Ama sorun su ki, karsimdakinden de ayni ifadeleri bekliyorum. Bana alinan bir hediyeyi, ya da soylenen ozlem ve sevgi sozcuklerini fazla umursamam, calismaktan kendimi kaybetmis bir halde masa basinda otururken arkadasimin bana getirdigi kahveyi umursadigim kadar. Bazen gozlerim bile sulanabiliyor mutluluktan, o kadar. Hatta yazin basinda Turkiye'ye gidecegim sira, ev sahibem sormadigim halde beni havaalanina birakmayi teklif ettiginde sanirim ona sarilip aglamistim. Gecenin 4'unde sicak yatagindan kalkip, birini 1 saat mesafedeki havaalanina birakmak kolay is degil. Bir kere daha aglamistim, yerimden kalkmayi eziyet gorecek kadar hastaydim, oksurmekten cigerlerim acimisti, o anda ev arkadasim, baska bir tanesi, elinde balli zencefilli bir karisim ile cikip geldi yanimda. Sanirim cok zayif ve ihtiyac halinde oldugum bir anda yapmis oldugundan da olsa gerek, gozlerimden sapir sapir yaslar damlamisti o geldiginde. Gercekten umursandigimi hissetmistim. Her defasinda bu kadar duygusal karsiliklar vermiyorum tabii, bu iki ornek iyiliklerin gercekten ihtiyac halinde oldugum anlarda gelmis olmasindan dolayi bu kadar duygusal ve asiri.

Bunun bir de su etkisi var, sevmedigim insanlardan kesinlikle iyilik kabul etmiyorum. Gecen yil vardi oyle biri hayatimda, benim icin yapmak istedigi her seyi geri ceviriyordum. Eve gelirken arayip "Bir ihtiyacin var mi?" diye sordugu zamanlarda bile, ona hayir deyip, sonra kendim hazirlanip markete gidebiliyordum. Kesinlikle mecbur olmasam hayatimda yer vermeyecegim bir insandi, benim icin iyilik yapmasina izin verip, ona borclu kalmak istemiyordum. Kendisi icin kilimi kipirdatmayacagim bir insandi. Bilmiyorum kendisi fark etti mi buyuk kucuk benim icin yapmaya calistigi her seyi bir bahane ile gecistirdigimi.

Bunu buraya neden yazdim, bilmiyorum. Yazmak istedim. Belki ileride karsima kendisi ile evlenmeyi dusunebilecek kadar beni etkileyebilecek biri cikarsa, bu yaziyi gosterip "Sakin sevgi sozcukleri mirildanmaya ya da hediye almaya filan kalkma, yaparsan da fazla etkilemezler beni, ama basimin agridigi anda bana masaj yapmayi, ya da aksam sofrayi hazirlarken salatayi yapip tabaklari tasimayi, ya da ne bileyim, calisirken yorgun oldugumu fark edip kahve getirmeyi teklif edersen, dunyanin en mutlu kizi olabilirim" diyebilirim. Muhtemelen ben boyle dedikten sonra arkasina bakmadan kacip gidecek, ama ne yapayim, olay budur.

Ah, bu arada, yukarida bahsettigim kitabi mutlaka okuyun derim/

Günlüğümsü

2011-12-08T22:31:00.001Z

Burada marketlerde cicek de satiliyor. Market alisverisine her gittigimde, cicek reyonunun onunden gecerken bir demeti kapip sepete atmazsam icim rahat etmiyor.

Arigatou Gozaimasu! ^^

2011-12-07T19:02:00.001Z

Bu ekmek bana cok uzaklardan, te Japonya'lardan geldi :)

This bread came to me from really far away, from Japan :)

Arkadasimin annesi Noel icin ozel olarak yaptigi bu ekmekten bir ona, bir de bana hediye olarak gondermis. Ne kadar mutlu oldum anlatamam size, dusunulmus olmak bir yana, bir de emek verip kendisi yapmis :)

My friend's mother sent this bread which she made specially for Noel one for her and one for me as a gift. I cannot describe you how happy I felt, beside to be thought, she made it by herself :)

Su anda boyle butun olarak durmuyor tabii, fotografi ceker cekmez dilimleyip tattim, cok da lezzetli :) Tatli oldugu icin kahveyle birlikte harika gider diye dusunmekteyim :) Zaten son zamanlarda kahveyle ayakta durabiliyorum :P

Of course, it is not a whole piece like this now, after took the photo, I cut and ate, it is delicious :) Because of it is sweet, I think it will be great with coffee :) I can barely stand with coffee in these days anyway :P

Tekrardan, cok tesekkur ederim! :) Kendimi cok ozel hissettim :)

Again, thank you very much :) I felt myself so special :)

New House!

2011-12-06T19:12:00.001Z

Kendime yeni bir ev buldum!

I have found a new house for myself!

Tek eksisi uzun zamandir kullanilmadigindan biraz bakima ihtiyac duymasi.

The only drawback of the house that it needs to be restored due to that it was empty for a long time.

Bir de, 1700'lerden bir kralicenin oyun alani olup, su siralar Kew Gardens'ta ziyaretcilerin etrafinda soyle bir dolanmasi icin sergileniyor olmasi.

And also, due to that it was a playhouse for a queen from 1700's, and nowadays it is on display in Kew Garden's to visitor's seeing.

Fotograflar Haziran ayindan, yaklasik 3 haftadir kendimi eve kapattigimdan su siralar tek yapabildigim, cektigim fotograflara bakip "Disari cikmak istiyorum!" diye sizlanmak.

Photographes are from June, because of I closed myself to home for last three weeks, the only thing which I can do is looking my old protographes and complaining. "I want to go out!"

Kew Garden's gizlice girmenin yollarini bulabilirsem, o ev benimdir!

If I can find a way to sneak inside Kew Gardens, that house is mine!

Günlüğümsü

2011-12-04T21:27:00.000Z

- Tamam, bu sefer kesin calismaya basliyorum. Tum yazilarimi yazacagim bugun, super, duper bir gun olacak! Acayip verimli bir gun olacak!

- Dur bi' kahve yapip geleyim kendime.

- Woaw! Star Rider super otesi olmus! Tum gun dinlerim ki ben bunu!

- Calisacaktim di mi ben? Bir seyler atistirayim once bari, sonra baslarim.

- Ahaha, super bu karikaturler ya!

- Oha, bu kisilik testine gore Londra'ymis benim sehrim. Yes! Dogru yerdeyim!

- Milleeet! Cekirdek, kola filan isteyen var mi! Markete gidiyorum ben!

- Te markete pijamayla gittim ya, pasakli hissettim kendimi bak simdi. Dur biraz yuzumu gozumu boyayayim, kendimi iyi hissedersem daha iyi calisirim belki.

- Fire! Exclamation mark! Fire! Exclamation mark! Fire! Exclamation mark! Moss, supersin ya!

- Tamam, bu sefer kesin odaklaniyorum calismaya.

- Amaan, Ueda, ben senden daha iyi dans ederim.

- Kahve yapiim bari. Evet, evet.

- Mideme kramplar girmeye basladi bile. Calismak istemiyorum ben ya, masami camdan firlatsam kurtulur muyum acaba?

- Bu pazar gunu ne zaman bitti?!

- Neyse, yarin cok erken kalkicam bu sefer. Tum yazilarimi yazacagim, super, duper bir gun olacak! Acayip verimli bir gun olacak! Simdi uyuyayim.

Kendimi cok sefil hissediyorum T-T

Günlüğümsü

2011-11-28T02:03:00.001Z

Takvimde gordugunuz uzere, Aralik ayinin 8'i yazmam gereken 3 yazinin taslaklarinin son teslim tarihi. Benimse genel olarak tek yaptigim takvime her gun bir carpi cizdiriverip "Aman Allah'im, hic vakit kalmadi" panikleri yapmak, sonra yan gelip yatmak. Hastaydim, ancak uzanip yatiyorum diyorum soranlara ama hastaligi tamamen tembelligime bahane olarak kullaniyorum. Son bir haftadir bir koalaya meydan okuyacak kadar tembellik yaptim, ya da, 2 haftadir, ya da 3. Her neyse.

Ailem tehdit ediyor beni :) Yazilarini Istanbul'a gelene kadar bitirmezsen, seni odana kilitler, arkadasina da Istanbul'u biz gezdiririz diye. Hayir, 10 yasinda degil, 25 yasindayim. Ama biri beni karsisina alip, "Simdi, gozlerini bu madalyondan ayirma, bundan sonra sen sorumluluk sahibi, iradesi guclu bir insansin. Tembel filan degilsin" gibisinden bir seyler etmedikce boyle tehditlere ihtiyac duyacagim sanirim ^^'

Dua etsenize bana, "Bir silkinsin, kendisine gelsin bu kiz" diye. Belki ise yarar.

Istanbul'a Gidiyoruz!

2011-11-18T23:30:00.001Z

"Istanbuul'a gidiyooruuz, Istanbuul'aa gidiyooruuz" sarkilari soyluyorum su anda :D

3 haftalik noel tatilinin ilk haftasinda buradan yakin bir arkadasimla birlikte Istanbul'a geliyoruz. Cok heyecan yaptim vallahi. Bir yildir Istanbul'da Istanbul diyerek canindan bezdirmis olabilirim kendisini, ah, insallah en az benim kadar sever ^^

Biliyorum, Aralik ayinda degil de Nisan ayinda, Istanbul'un lalelere burundugu donemde gelseydik daha buyulu olurdu, ama olsun, bu da olur. Insallah hava cok yagisli filan olmaz, da gezebiliriz ^^

"Berre, buraya kesin gitmelisiniz, surada sunu kesin yemelisiniz, bak Istanbul'a yerlesme planlari yapmaya baslayacak!" gibisinden onerileriniz var ise alabilirim :) Ben bir liste yapmaya basladim bile :)

In a nutshell, I said that I am going to Istanbul with one of my closest friend
, declared how I am excited, and asked "places to see" and "must to eat" suggestions for enough to convince her/you to start making plans to live in Istanbul ^^ It would be wonderful to see Istanbul dressed with tulips in April, but, I guess that's also ok ^^

Oyle

2011-11-17T17:26:00.001Z

Japanese Mapanese

2011-11-15T14:07:00.001Z

Konnichiwa minna! Ustte gormus oldugunuz fotograf, benim su anda bitirmeye calistigim Japonca odevimden bir kisim. Evet, Japonca odevi :D

Yaklasik 5 haftadir Japonca kursuna gitmekteyim, ki acayip eglenceli gidiyor :) Ilk hafta mesela, dusunun bir sinif ogrenci, kendisini Japonca tanitmayi yeni ogrenmis, kah kah kih kih birbirlerine dogru egilerek 'yoroshiku onegaishimasu'lasiyorlar :) Sensei'nin israrla tekrarladigi ama pek dinletemedigi "Birbirinizin yuzune bakmadan egilin, yere bakmazsaniz saygisizlik olur" uyarilari esliginde. Kimseye soylemeyin, ama en cok eglendigim kisim Ingiliz sinifdaslarimin Japonca'yi yapmiri yumpiri bir aksanla telaffuz etmeye calisip zorlandiklari kisim :P Oh olsun size :P

1. kurdan basladim, oradan buradan, kulaktan dolma, ya da kendim hafiften calisarak edindigim az biraz bir Japonca bilgim var, o nedenle su ana kadar ogretilen cogu seyi biliyordum. Da duzenli, sistemli bir sekilde ogrenmeye baslarsam daha iyi olur diye dusundum. Zaten bir de su var, ogrendigim Japonca genelde Hana Kimi, ne bileyim, Zettai Kareshi gibi dizilerden, animelerden, ya da mesela KAT-TUN'un tekrar tekrar izledigim Cartoon KAT-TUN'undan edinildigi icin, garip bir suru de kelime biliyorum. En son arkadasimin yaninda 'korkak' anlamina geldigini dusundugum 'biribiri'yi kullanip, bunun aslinda argo gibi oldugu, kizlarin kullanimina pek uygun olmadigi uyarisini aldigimda pek bir utanmistim. Ne yapayim, Cartoon KAT-TUN'da iki laflarindan biri "biribiri Nakamaru" idi ^^'

- Serrose'den gelen uyariyla; aslinda korkak olan bibiri imis, biribiri ne anlama geliyorsa artik ^^'

Yukaridaki sorulara cevap verirken ne kadar eglendigimi bilemezsiniz. Japonca yazmaya calismak acayip zevkli geliyor bana, gerci, bunun daha Katakana ve Kanji'si de var, Kanji'ye gecince de ayni oranda eglenir miyim bilmiyorum ama, su anda zevkli gidiyor :)

Neyse, laflamak yeter bu kadar, odevime donmem lazim yoksa aksamki derse gec kalacagim ^^'

I will translate this post to English when I come back from my Japanese class :)

La Havle ve La Kuvvete

2011-11-13T12:24:00.001Z

Aynaya cok bakiyorumusum, kendimi cok begeniyormusum. Kime cekmisim acaba?

80 kusur yasinda, fotograf cekindikten sonra bakip "Emme guzel cikmisim gi" diyen, aynada garip garip yuz ifadeleri yapip, sonra neseyle bize donup, "Bakin, ne yapiyorum?" diyen bir babaannem var benim :)

Ozledim ya hu, gidip arayayim bir.

They say I look mirror so much, I like myself so much. I wonder whom I took after?

I have a 80+ years old grandmother who checks the photographs and says "I am pretty beautiful", and makes silly mimics by looking at mirror and turns back to us saying "Look! What I am doing!" cheerfully :)

I missed her man, let's call her.

Iskeletordan Al Yanakliya

2011-11-11T10:27:00.001Z

Londra'da tren istasyonlari onunde ucretsiz olarak dagitilan gazete London Evening Standard'da dun gordugum bu haberi paylasmak istedim. 3 ay once Somali'de acligin simgesi olarak gosterilen sagdaki iskelet bebek, simdi soldaki tombis yanakliya donusmus :)

Haberde Birlesmis Milletler 4 milyon ihtiyac sahibinden 2.2 milyonuna ulasildi diyor. Acikladiklari yardim miktarinin yarisini da Turkiye karsilamis. Hani, su garip "Turkiye'deki ihtiyac sahipleri dururken neden Somali?" itirazlarina ragmen gonderdiginiz yardimlar var ya, kim bilir kac iskelet bebegin yuzune renk getirdi boyle :) Tam sikmalik olmus yanaklari :)

Gerci, gazete "Islami direniscilere ragmen ulastirdigimiz fistik ezmelerini yiyip bu hale geldi" diye haber yapip, "Muslumanlar ocudur, cis, dikkat edin" mesajini vermis yine. Malum, bayiliyorlar her turlu katilin, saldirganin onune Islami, Musluman ibaresi koymaya. Konuyu degistirdim, ama bu tip haberlere katlanamiyorum. Bu gazeteyi okuyanlarin zihninde "Islami direnisci" yer etmeyecek de ne olacak? "Onlara ragmen onlara yardim ettik, superiz biz"

Yine tamamen alakasiz bir konuya atlayacagim, ama, su Van'daki Japon doktorun vefati cok aci verici. Hangi Japon'a nasil aciklayabilirsin ki 5 kusurluk bir depremde yikilan oteli? Bir daha olmaz, bize bir sey olmaz umarsizliginda yasamaya bayiliyoruz hayati. Sonra da, kader, deyip boyun bukuyoruz. Sen azicik sarsintiya dayanamayacak gucsuzlukte, bastansavma binalar yaparsan, bir de ona saglam raporu verip insanlari aldatarak icinde barindirirsan, tabii olur boyle felaketler. Yeri geldiginde "cogunlugu Musluman bu ulkenin" diye atlamayi biliyoruz, ama Musluman'in yaptigi iste en iyisini hedeflemesi gerektigini unutuyoruz. Nasil odenecek onca insanin vebali?

Uyusun da Buyusun

2011-11-07T01:05:00.000Z

Sen calisacagim diye oturma odalarinda surun istedigin kadar, yataginin keyfini suren biri bulunur elbet. Yerim ama ben senii, uyuyusa bak sen ^^

Oww, flastan rahatsiz da olurmus...

"Kadiiin, kamerani da al git, tirmalarim bak yuzunu" bakisi. Cok korktum :P

Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş - Jose Saramago

2011-11-04T22:30:00.000Z

Aslinda bu yaziyi bu blogda 22.08.2010 tarihinde yayinlamistim, ancak, bugun, bir grup arkadasa bu kitaptan heyecanla bahsettigimde fark ettim ki, hala ilk okudugum andaki hissettiklerimi hissetiyorum hakkinda, muhtesem! Yaziyi ilk yayinladigimdan bu yana 1 yili askin bir sure olmus, okumayaniniz kaldi mi yoksa hala? Tarihini degistirip one aliyorum bu basligi.

Son zamanlarda ölüm ile ilgili çok fazla mı şey okuyorum, yoksa bana mı öyle geliyor?

Kitap yurdundaki sepetimde 360 küsür liralık kitap birikmişti, ve beş parasız olan bendenizin tek yapabildiği arada bir siteye girip listemdeki kitaplara hüzünlü bakışlar atmaktı. Sonra geçen gün, hiç ümidim olmadığı halde banka hesabıma baktım, şu sıralar tek yaptığım şey evde oturmak olmasına rağmen devlet bursumu yatırmıştı! Evet, yine listemdeki kitapların hepsini alamazdım, ama bu bir hışım eve koşturup, nefsimi köreltecek kadarını almama da engel olamazdı.

Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş, son derece ilginç bir hikaye. Bir sabah uyandığınızda ölümün uzaklara gittiğini, ve artık kimsenin ölmediğini görürseniz ne hissedersiniz?

Başınıza ne gelirse gelsin, ne badireler, hastalıklar geçirirseniz geçirin sonun ölüm olmadığı bir yaşam. Kulağa çok cazip geliyor değil mi? Wu huu! Neler yapmazdık ki? Mesela ben, konamama sorunu yaşayıp da ölecek olma ihtimalimin ortadan kalktığını bilsem, ilk işim, şurada bahsettiği gibi kendimi terastan aşağı atmak olurdu. Sorun yok! İntihar etmeye niyetim filan yok. Ölmeyeceğiz zaten. Maksat uçma hissini tatmin etmek olsun. Sonra koştur koştur 6. kata tekrar çık, tekrar atla, tekrar çık, tekrar atla. Mmm... Kulağa çok eğlenceli geliyor.

Ancak Jose Saramago, dünyada ölümsüzlük fikrinin hiç de hayal ettiğimiz kadar eğlenceli olmayacağını olanca gerçekliği ile ispat ediyor bize bu kitapta. Bir kere, ölen şey sadece ölümün kendisi, hastalıklar, çekilen acılar, yaşlanma gibi bilimum istenmeyen unsurlar hala aramızda. Yani... Kendine gel Berre! Ölmeyecek olsan bile kendini 6. kattan aşağıya bırakamazsın. Çünkü başına gelecek şey çizgifimlerde gördüğün misal, yere çarptığında "boing" diye bir ses çıkarıp tekrar havaya zıplamak değil, çakılıp kalmak olacak. Sonrası ise sonsuz bir çile. Ölemiyorsun da... Oww...

Sabah uyandıklarında artık kimsenin ölmediğini, ve ölemeyeceğini fark eden ülkenin halkı benim gibi aklını kaybetmiyor neyse ki. En fazla, balkonlarına bayraklar asıp bundan sonraki ölümsüz yaşamlarını kutlama yolunu seçiyorlar.

Ancak bir kaç gün sonra bu hevesleri kursaklarında kalıyor. Dedik ya, ölüm yok, ama hastalıklar, kazalar, yaşlılık hala onlarla. Bilmem kaç parçaya bölünecek, bağırsakları dışarıya fırlayacak kadar şiddetli kaza yapan talihsiz insanlar bile ölemiyor, e iyileşme ihtimalleri de yok. Hastaneler kısa sürede yaşayan ölüler ile doluyor. Hayatlarının artık son demlerine gelmiş, tüm güçleri tükenmiş, "Ölsek de kurtulsak" diye ümitle bekleyen yaşlılar, daha da tükenmeye, zayıf düşmeye devam ediyorlar, ölemeden. Huzur evleri, hiç giden olmadığından, gelenleri de karşılayacak yer bulamıyorlar. Ortalığa kaos hakim, devlet oturmuş karalar bağlamış, hesaplamalar yapıyor. "Bu yaşlılar hiç ölmeyecek. Sonra yenileri, yenileri gelecek. Onlar daha da takatten düşüp daha da bakıma muhtaç olduklarında bir sonraki nesil yerlerini alacak. Yaşlı nüfusu gittikçe artacak, nüfus ortalamasında oranları gittikçe azalan gençler sürekli onlar ile ilgilenmek zorunda kalacak. E bunun devlete olan maliyeti, ne bileyim hiç son bulmayacak emekli aylığı ödemeleri filan da var." Tam bir kaos ortamı yani.

İnsanların ölümü nasıl arzuladıklarının, ölebilmek için nasıl her türlü yollara başvurduklarının şahidi oluyorsunuz kitabın ilk bölümünde. Bir yandan, "Huh! İyi ki ölümlüyüz yaw!" diye mırıldanaraktan.

Sonra kitabın yarısında ölüm çıkıyor ortaya, bir nanik çekiyor insanlığa, "Size bir ders vermek istedim" diyerek. "7 aylık çileniz dolmuştur. Bu gece 12'den itibaren yine canlarınızı alacağım." Bir anda 7 aylık birikmiş "eceli gelen ama ölemeyen" insanın canını alıyor ölüm. Bir anda 62.580 kişi ölüveriyor. Geride kalanlar ise yakınlarını kaybetmiş olmanın hüznü ile birlikte, buruk bir mutluluk da duyuyorlar. "Artık ölebileceğiz"

Ancak ölüm eli boş gelmiyor bu gelişinde. Diyor ki insanlara "Bundan sonra -pat- diye almayacağım canınızı. Ölümünüzden 8 gün önce eflatun bir zarf alacaksınız, artık eş dosttan helallik mi alırsınız, vasiyetinizi mi yazarsınız size kalmış" Aklınca insanlığa iyilik yapmak istiyor bizim ölüm. Bundan sonrası ne mi oluyor? Kitaptan alıntılar ile bakalım;

Adam oracıkta kaldırımın ortasında hareketsiz durmaktadır, sağlığı mükemmeldir, başı bile ağrımamaktadır, hatta böylesi berbat bir şok yaşadıktan sonra bile ağrımamaktadır, dünya ona ait değildir artık ya da o dünyaya ait değildir, her biri diğerine yalnızca 8 günlüğüne ödünç verilmiş gibidirler, her şey biraz önce tevekkülle okuduğu eflatun mektupta yazılıdır, yaşlarla buğulanan gözleri yazıları zar zor seçmektedir, "Sayın bayım, yaşamınızın 8 günün ardından son bulacağını üzülerek bildiririm, bu kararı geri döndürmenin ya da kalan süreyi uzatmanın imkanı bulunmamaktadır, kalan sürenizi olabildiğince iyi değerlendiriniz, sadık hizmetkarınız, ölüm."

İnsanlar ölümün bir gerçek olduğunu bilmelerine ve ondan kaçmanın mümkün olmadığının da farkında olmalarına rağmen, o güne dek ölecek çok insan olduğunu değerlendirip sıranın kendilerine gelmesinin çok az bir olasılıktan ibaret olduğunu düşünerek yaşamışlardı, oysa şimdi perdelerin ardından gelecek postacıyı gözlüyor ya da sokak kapılarının ardında kendilerini bekleyen kana susamış bir canavarla karşılaşacaklarmışçasına titreyerek evlerine dönüyorlardı. Kiliseler hiç boş kalmıyor, ibadete bir an bile ara verilmiyor, montaj hatlarını andıran uzun kuyruklar oluşturan günahkarlar kilisenin bir kapısından giriyor, sunağun bulunduğu bölümün etrafında iki kez döndükten sonra bir başka kapıdan kutsal mekanı terk ediyorlardı.

Of, elinize her an "8 gün sonra öleceksiniz" sözcüklerinin yazılı olduğu eflatun bir mektup geçme ihtimali ne kadar korkunç. Kitapta en keyif alarak okuduğum kısım, insanların ölecekleri günü haber almaları sonucu neler yaşayacaklarının anlatıldığı bu kısım oldu.

Demek ki neymiş? İnsanların ölüm vakitlerini bilmemeleri aslında gerçekten bir rahmet imiş...

Kitabın son kısmında, ölüm, yolladığı eflatun zarflardan bir tanesinin sürekli geri döndüğünü, ölmesi gereken bir insanın ölmediğini fark edip, o kişiyi araştırmaya gidiyor.

Bu kısım ise çok ilginçti. O kişiyi araştırmak için ete kemiğe bürünüp kadın kılığına giren "Tüm işaretler, özellikler ve nitelikler ölümün kesinlikle bir kadın olduğunu gösteriyordu" ölüm, canını bir türlü alamadığı bu teoride ölümlü pratikte ölümsüz insana aşık oluyor. Eflatun zarfı yakıyor, o hali -kadın hali ile- kalmayı tercih ediyor. Ve kitap başladığı gibi bitiyor "Ertesi gün kimse ölmedi"

Bu son kısma ne anlam vereceğimi, yazarın ölüme ölümsüz bir insan olmayı tercih ettirerek ne anlatmak istediğini bilemedim.

Ertesi gün kimse ölmedi. Ölümsüz bir insan olmanın katlanılamazlığına rağmen, ölüm, insan olmanın çekiciliğine dayanamamış mıydı yoksa?

Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş, ölüm ve ölümsüzlük kavramları üzerine gayet ilginç bir inceleme.Benim bu uzun yazımı baştan sonra kadar okuyabilip, hala kitabı alma ve okuma isteğiniz kaldı ise, okuyun derim :)

Richmond

2011-11-01T03:22:00.000Z

Woo ho! Bir sure bloga bakmayinca insanda hic yazi yazma, yeni baslik acma hevesi kalmayabiliyormus. Tamam, 2 hafta belki uzun bir zaman olmayabilir, bana sanki yillardir blogla ilgilenmiyormusum gibi geliyor. Hatta bir kac gun once "Kapatsam ne olur ki sanki?" diye dusunurken yakaladim kendimi yine. Son zamanlarda bu dusunce sık sık aklima gelmeye basladi, her an Su Bu O'nun basina kotu bir seyler gelebilir.

2 haftadir olan bitenler nedeni ile bir seyler yazasim gelmedi acikcasi. Faydali bir seyler yapamayacaktim, hem onca kirginligin, derdin uzerine diyebilecegim her sey gozume bos gorundu, hem de zaten diyebileceklerim de muhtemelen kendi kisisel depresyonumdan ibaret olacakti, insanlarin bu kadar buyuk dertleri var iken kendi halim devede kulak kalacak eften puften bir durumdu, sizlanmanin hic geregi yoktu.

Hala kendimi cok da iyi hissetmiyorum, ama yine de, elhamdulillah.

2-2 bucuk hafta kadar once, bir cuma gunu, kendimi fena halde mutsuz hissettigim bir gun, bir trene atlayip, basimi cama dayayip, oyle bir kac saat kulagimda kulakliklarim elimde kitabim kah etrafi izleyerek kah okuyarak yolculuk edeyim istedim. Biliyorum, kulaga son derece klise geliyor, ama ben gercekten zevk aliyorum bir basima yaptigim bu tip yolculuklardan. Arkadas edinmeyi bir kenara birakin, sinifta sessiz sakin bir golge kivaminda oldugum, asosyalligimin tavan yaptigi bir zamanda tam da yapilacak seydi. Sehirler arasi bir tren bileti alacak kadar bile param olmadigini fark edince, elimdeki aylik Londra ici seyahat kartimla gidebilecegim en uzak mesafeye gitmeyi tercih ettim, yine tren kullanarak. Benim icin Londra'nin bir ucunda kalan Richmond mukemmel secimdi, hem sessiz sakin de bir yer gibi gorunuyordu.

Bu sefer yeni bir sey deniyoruz; yururken ayrica bir de video kaydi yaptim! Eften puften, havadan sudan konusurken beni dinlemek isterseniz, buyurunuz;

Ja ne!

Yine Günlüğümsü

2011-10-17T19:58:00.001+01:00

Bir kac gecedir ustuste kendimi evimde gordugum ruyalardan sonra, dun, gozlerim yasli yasli, burnumu ceke ceke bilet fiyatlarini arastirirken buldum kendimi. Kesin kararliydim, bu hafta dersim bittikten sonra Istanbul'a ucacaktim, bir kac gunse bir kac gun, o da bana yeterdi. Bilet fiyatlarini gorup, alacak param olmadigini fark etmenin verdigi aci ile gercek dunyaya geri donus yaptim ama sonra. En yakin ne zaman gidebilirim diye ajandami karistirirken, tam da karsimdaki duvarda bir takvim olmasinin harika olacagini dusundum. Yukaridaki goruntuyu elde ettigimde de "Cok seker oldu bu ya hu" diye mutlu mutlu siritiyordum. Aglarken eline seker tutusturulup kandirilan ve guldurulen cocuklardan pek bir farkim yok gibi sanki, hi?

KAT-TUN'u fark ettiniz degil mi orada? :P

After the last few days' dreams which I saw myself in my home, yesterday, I realized that I was checking ticket fees with watery eyes. I had decided really, I was going to go to Istanbul this week after my classes finished, it wasn't a matter going for just a few days, that would be enough for me. However, after seeing ticket fees and realizing that I didn't have money to buy, I turned to real world. While I was checking my agenda for deciding nearest time to go, I thought that if I had a calender on the wall which is right in front of me, it would be great. After getting the scene which is in the above, I was smiling happily, "It turned so cute". I think I have no difference from a child which is deceived and entertained with a candy while crying, have I?

Did you realize KAT-TUN on the calender? :P

Aglamakli Baslik

2011-10-13T15:00:00.001+01:00

Son yarim saatinde sulanan gozlerimi engellemeye calistigim 3 saatlik dersimden sonra, yanimda aglayacagim, dert yanacagim kimse olmadigindan, kendimi okulun bilgisayar laboratuvarina attim. Dogru ya, blog benim gunlugum, gunlugume yakinamayacagim da ne yapacagim?

Oncelikle;

2 derstir yanimda oturan ve arada bir sorular soran cocuk; bosuna ugrasma, dediklerinden tek kelime anlayamiyorum, laflari agzinda cok fazla geveliyorsun. Bana kendimi aptal hissettiriyorsun, ki bu histen nefret ediyorum. Ama olsem sana cumlelerini tekrarlatmam, cunku genelde hic hoslanilmayan, araba kullanirken yolunu kaybetse bile gururundan ya da inadindan yol sormayan ve burnunun dikine giden insanlara fazlasiyla benziyorum. Anlamis gibi yapip sorulari cevapsiz birakirken ukala, umarsiz mi yoksa aptal mi gorunuyorum cok merak ediyorum. Umarim "Cok iyi anladim ama cevap vermeye tenezzul etmiyorum" gibisinden bir izlenim yaratabiliyorumdur.

Yakin bir zamana kadar, native speaker'lari dinlerken hic sorun yasamiyorum, cok anlasilirlar, gibisinden cumleler kuruyordum. Geri aliyorum, kesinlikle. Meger muhatap oldugum native speaker'larin cogunlukla Ingilizce ogretmeni olmasi imis bu izlenimimin nedeni, meger anlasilabilmek icin yavas yavas, tane tane konusurlarmis. Su anda sinifimda bulunan, kelimeleri yaya yaya telaffuz eden sinifdaslarimi kesinlikle anlayamiyorum. Ders boyunca yaptigim, oylece oturup dinlemek. Hicbir seye yorum yapmadan, tartismalara katilmadan. Cunku kahretsin ki moralim bir kere bozuldugunda sanki dunya basima yikilmis, tum hayatim boyunca zavallinin teki imisim gibi bir halet-i ruhiyeye burunuyorum ki, kendime guvenimin boylesine yerlerde surundugu bir durumda agzimi da acamiyorum haliyle.

Gecen yilin basina donmusum gibi. Hani su, anliyormus gibi davranip, gulumseyip, aslinda hic anlamadigim zamanlar. Cabucak gecmesini, adapte olabilmeyi diliyorum.

Diger ders baslamadan gidip yemek filan yiyeyim bari. Belki kendime gelirim.

This post is totally related with my complains about my English ability. If I wrote the same sentences in English, it would be ironic. If you are my friend, you have already heard same complains million times, if you are not, well, I think there is no need for you to understand my complains. Believe me, it is totally boring.

Please, Forget Me In Here

2011-10-11T11:42:00.002+01:00

- Hobileriniz?

- Ciceklerin icerisinde yatip yuvarlanmak, mumkunse.

Haziran ayinda gittigimiz Kew Gardens'dan bu fotograflar. Avustralya bahcesi ici bu kismin adi.

Photos were taken in Kew Gardens which we went in June. This section's name was Australia Garden.

Kew Gardens'in kiyisina kosesine bir yerine gizlenseydim, beni bulamazlardi, orada yasardim belki de?

If I hid in a corner of Kew Gardens, maybe they wouldn't find me, and I would live in there?

Diger 3 Kew Gardens basligi; / Other 3 Kew Gardens posts;

I like being in the sky
Guzeller ki
Kew Gardens -1-

Günlüğümsü

2011-10-10T12:21:00.001+01:00

"Sabahtan beri oturuyorum, tum vucuduma agrilar girdi, biraz yuruyuse cikiyorum ben" diye attim kendimi disariya, giderken iyiydi de, donuste havanin kararmasi ile birlikte icimi nedenini ilk anda anlayamadigim bir urperti kapladi. Bir tehlike vardi, ama neydi? Hatirlayana kadar surdu o tedirginlik. Sonra... "Saskin kiz, gece olunca cigliklar atarak gokyuzunde beliren ve insanlari soklayarak olduren hayaletler Merlin'deydi! Don gercek dunyaya!" ^^' Tam da evden cikmadan once izledigim Merlin beni epey etkilemis sanirsam ^^' Iyi ki erkenden fark ettim, yoksa Merlin misali boguk bir sesle dragon cagirmaya filan kalkisabilirdim bilincsizce ^^'

I run out the outside with saying "I have been sitting since the morning, my whole body is aching, I am going for a walk a bit". It was good when I was going, but with the sunset, somehow, something made me shiver. There was a danger, but what was it? That restlessness lasted until I remembered. Then... "Silly girl, the ghosts which appear in the night and kill people by making them frozen were in the Merlin! Come back to real world!" ^^' I think that Merlin episode which I watched just before went out affected me very deeply ^^' Fortunately, I realized the situation early, or else probably, unconsciously I would imitate Merlin, and try to call the dragon with a deep voice :P

Dun kendime hediye ettigim guller, mukemmeller, degil mi?

The roses which I presented myself yesterday, they are excellent, aren't they?

Warwick -Son Baslik-

2011-10-09T11:57:00.004+01:00

Warwick gezimize ait son fotograflari ve hikayelerini paylasmadan once, yaklasik 3 yildir yazdigim bu blogun, artik bundan sonra bir de Ingilizce devam edecegini duyurmak isterim. Beni takip eden bazi arkadaslarimi Google Translate'in ellerine birakmak hic adil gelmedi gozume. Belki her basligi hem Ingilizce, hem Turkce yazamayabilirim, ya da cumlelerimi Ingilizce'ye mukemmel aktaramayabilirim, ama deneyecegim.

Before start to share our Warwick trip's photos and their stories, I would like to announce that this blog which I has been writing for 3 years will be also in English from now on. I didn't seem fair to me giving up some of my friends to Google Translate's hands. Maybe I cannot write all of the posts both in English and in Turkish, or maybe I cannot translate my sentences to English perfectly, but I will give it a try.

Artik kalede gorulebilecek her yeri gorup, sona geldigimizi dusundugumuz sirada, Kingmaker adli bir bolumle karsilastik. Daha once karsilastigimiz farkli bolumler, mesela Merlin: The Dragon Tower, ya da su kizlarin prenses gibi giydirildigi yer, genelde ucretli oldugundan, biri iceriye kacak daldigimizi dusunur de azarlar korkusundan cekinerek girdik iceriye, ama neyse ki ayri bir ucret odenmesi gerekmiyormus :)

Yine tekrarliyorum, bu gezinin fotograflari telefonumla cekilmistir, ve cok da iyi goruntu kaliteleri yoktur. Benim de hosuma gitmiyorlar pek, evet.

In the moment that we thought that we have already seen every place in castle which can be seen, and came to the and, we found a new section which was named as Kingmaker. Because of the other sections, such as Merlin: The Dragon Tower and the place that girls were dressed as princesses were required an extra fee, we went inside with hesitation by thinking there might be someone who could think that we sneaked inside and could scold us, but fortunately, there was no need to pay an extra fee :)

And, again, photos of this trip were taken by my phone, and so they do not have a good quality. Yes, I kinda do not like them too.

Iceri girdigimiz anda karanliklarin icerisinden bizi karsilayan bir cift goz. Meger iceride eski Ingiltere yasamini betimleyen mumyalar varmis! Bosuna korktun Berre!

Just after stepping inside, there were a couple of eyes which welcome us. It seemed that there were waxes which portray the old England times! You were scared just for nothing Berre!

Zengin ve soylu kesim normal, normal ayakkabilar giymezmis. Topuklu ayakkabinin sokaklarin pisliginden kurtulmak icin giyildigini biliyorduk zaten, erkekler de topuklu giyerlermis meger :) Yukaridaki sanirim topuklu ayakkabilarin ilk orneklerinden biri sanirim, estetikten filan tamamen yoksun :)

Wealthy and noble part of the society had not worn normal shoes. We have already knew that shoes with high heels had worn in order to avoid dirtiness of streets, it seems that also man had worn heeled shoes :) I guess the upper one is the one of the first examples of heeled shoes, it has no aesthetic at all :)

Ayakkabi ustasi. Normal zamanlarda ayakkabi, savas zamanlarinda ise insan dikermis.

The shoe-maker. It was his job to sew shoes in normal times, and to sew people in war times.

Bir dakika, bu mum heykel degil :) Kalenin icerisine eski donem kiyafetleri gezmis dolanan bir cok gorevli vardi. Isteyenle fotograf cekiniyorlar, isteyene bir seyler anlatiyorlar. Bu sempatik vatandas da bu odada ne varsa anlatmisti bize. Yukaridaki ayakkabi ve ayakkabi ustasi bilgisini veren oydu. Burada da yanindaki bitkilerin neye sifali oldugundan bahsetiyordu.

Oh, wait, he is not a wax! In the castle there were people hanging around in their old time clothes. For the ones who require, either they were taken photos with them, or were giving information. This cute man told all the stories in this room. He was the one who gave information about shoes and shoe-maker to us. And in this picture, he was talking about which herb is a cure for what.

Asagidakiler sokaklardan rastgele kareler;

Below, random photos from streets;

Yukaridakinin bir lisenin girisi olduguna inanabiliyor musunuz? Kiz lisesi imis.

Can you believe that the above one is an enterance for a high school? A girl-only high school.

Warwick gezisini de bitirdik :) Simdi, sizden bir ricam olacak, bir an once bursumu alabilmem icin dua ediniz lutfen, yoksa evden okula, evden okula, catlayacagim :P Gezi dergilerine huzunlu gozlerle bakmaktan yoruldum :P

We finished Warwick trip. Now, I have a request from you, please wish for me that I can receive my scholarship as soon as possible, or else I will die of boredom just with being between school and house all the time :P I am sick of looking trip magazines with sorrowful eyes :P

Warwick ile ilgili ilk iki baslik, burada ve burada.

The first two posts about Warwick are here and here.

Belki

2011-10-05T17:02:00.004+01:00

En sevdigim fincanda bitki cayi icince keyfim belki yerine gelir.

Günlüğümsü

2011-10-03T09:29:00.000+01:00

Cok fena Ingilizce kelime uyduruyorum, ya da uyduruyordum. Istemli yaptigim bir sey degil, konusurken, kendimi kaptirmis gidiyorsa meger, ve arada bilmedigim bir kelime varsa, oraya Ingilizcemsi bir kelime sıkıstırıveriyorum. Bazen ben bile fark etmiyorum yaptigimi.

Mesela, gecen gun, "Bir dil bir insan" cumlesini cevirirken dil'i Ingilizce dill kelimesi gibi telaffuz edip, aklimca Ingilizce soyledigimi sanmistim, ki ortamda ana dili Ingilizce olan bir arkadas vardi, hemen fark edip basti kahkahayi ^^'

Gecen yil, hep benim gibi dili sonradan ogrenen ogrencilerle birlikte oldugumdan, cok fark edilmiyordu bu yaptigim. Abuk, Ingilizce'de belki hic anlami olmayan bir kelime gayet Ingilizce bir telaffuzla cikiveriyordu agzimdan, karsimdaki arkadas da eger Ingilizcesi cok iyi degilse beni "Aa, oyle mi?" diye yanitliyordu, cok iyi anladim ben seni der gibi kafa sallayarak. Halbuki dedigimi anlamasinin imkani yok, tamamen sallamisim, uyduruk bir kelime o! Muhtemelen hakkimda "Bu kizin kelime hazinesi acayip genis, baksana nasil kelimeler biliyor" diye dusunenler cikmistir :P

Bu yil fena rezil olacagim gibi bu yuzden. Sinifimdaki insanlarin cogunun ana dili Ingilizce, olmayanlar da bulbul gibi. Ya da biraz israrci olsam uyduruk kelimelerimi onlara da yutturabilir miyim ki acaba? "Var aslinda boyle bir kelime, da kullanmaya kullanmaya unutmussunuz siz" filan :P

Itina ile Ingilizce katledilir.

Yine Kedi Yine Kedi

2011-09-30T19:23:00.000+01:00

Kedi Kedi demistim, simdi Yine Kedi Yine Kedi diyorum :)

Once saskin kardeslerle tanisin :) Post-it not fikri Things We Forget'ten.

Bu arkadas da aslinda anahtarlarimi tasimakla gorevlidir.

Ama bazen tatil verip kendisini geziye filan cikardigim da olur.

Bu arkadas da yakamda sallarimda filan yer buluyor kendisine.

Baska bir kedi basliginda gorusmek dilegiyle :P

Zaz - Je Veux

2011-09-30T17:13:00.000+01:00

Dunden kalmis pizzalarimizi isitmis, oglen yemegi niyetine yerken, ev arkadasim, "Bak bunu biliyor musun? Genelde pek seviliyor ama ben hic begenmiyorum." diye acti asagidaki videoyu.

Agzim acik, siritir bir sekilde, buyulenmis bir modda 4 kere ardarda dinledikten sonra, "Bunu blogda paylasmaliyim" diye kosturdum odama.

Muhtesem ama, degil mi :D

Sozler de cok seker, "Bana limuzin versen, Eyfeli versen, ne edeyim ben onlari. Bana nese, ask lazim" filan :) Icimi nese kaplatti benim de :)

Sozlerini ogrenip bagira cagira eslik edesim var, muthis, mukemmel otesi sesimle :P

Warwick Manzaralari

2011-09-29T03:39:00.002+01:00

Warwick Kalesi'nden cektigim bu iki fotograf ayri bir hosuma gidiyor. Sonbahar gercekten de guzel mevsimmis.

Boyle bir kasabada yasamak guzel olurdu belki de, degil mi? Mesela, ustteki siralanan evlerden birisinde yasadiginizi dusunun. Sıkıcı mi olurdu, huzur dolu mu?

Haritadan yeni bir yer kestirdim gozume. Yine boyle, kucuk bir kasaba. Ama bu sefer okyanus kiyisinda. Simdi sira bir arkadasimin aklini celip, uygun gunu kollamada :)

Profesyonel kamera istiyorum. Ya da lomo spinner istiyorum. Gerci, apayri kulvardalar, ikisi birden olabilir bence.

Bu Arada...

2011-09-29T02:54:00.002+01:00

Arigatou Gozaimasu! ^^

Help Me To Choose

2011-09-29T02:42:00.000+01:00

1 Kazak, 1 Pakistanli, 2 Turk bir evi paylasiyoruz bu yil. Yemek nobetlerimiz sirasiyla, her gun bir kisi sorumlu aksam yemeginden. Bugun Pakistanli arkadasin sirasiydi. Aman Allah'im! Midem hala alev aliyor, cayir cayir yaniyor icten ice, ama o yemege degerdi. Bir vejeteryan curry yapti, parmaklarimi yemedim ama parmaklarimla yedim :P Cidden, sofrayi duzenlerken catal kasik koymamisti sofraya. Biz kalkip kasiklarimizi catallarimizi alinca, "Ekmek bandirilarak yenilir bu" dedi, bir gulup "Yok, biz oyle yiyemeyiz" deyip gectik. 5 dakika sonra ekmeklerimizi bandira bandira yiyorduk curry'yi. Catal kasik da neymis :P Daha onceki nobetinde de bir pilav yapmisti, pilavi normalde pek sevemeyen ben, 3 porsiyon ardarda yedim. Pilav otesi bir seydi! "Temizligi bulasigi biz hallederiz, sen her gun yemek yap" dedik, ama kandiramadik. "Benim yerime okula da giderseniz olur" dedi cin fikirli hemen :)

Simdi, yarin benim yemek siram. Biliyorum, biliyorum. Bize ozgu bir sey yap diyeceksiniz. Yaparim daha, onumde uzun bir yil var. Hobi olsun diye aldigim, her tarifini ozenerek okudugum yemek tarifi kitaplarim dergilerimle alakam resimlerini gozlerimle oksamaktan oteye gecsin istiyorum, farkli bir sey yapayim. Asagidakilerden hangisini denesem yarin acep?

Bu sondaki patatesli felafel. Ilk bastaki peynirli, taze naneli, pizzamsi bir sey. Diger ikisinin adi yaziyor. Resimler asagidaki dergiden.

Ah! Bir arkadasim guzel yemek yaptigim icin benimle ev arkadasi olmak istediginden bahsetti, bir digeri Turk yemeklerini cok begendigi icin Istanbul'da yasamaya karar verebilecegini soyledi. Simardim, evet :P

127 Hours - Vay, Be!

2011-09-26T16:55:00.002+01:00

Wow ama! Wow...

Nutkumun tutuldugu bir film daha. Film hakkinda izlemeden once duydugum "Cok sıkıcı olum", "Iste, dusuyor bir yariga, kurtulmaya calisiyor 127 saat boyunca" yorumlari ne kadar yuzeysel ve basitmis megerse.

Hayatini deli dolu ama bir basina yasayan bir adamin, ciktigi maceralardan birinde, dustugu bir yarikta kolunun bir kayayla duvar arasina sıkısması ile verdigi kurtulma mucadelesini anlatiyor film. Yarik, kaya, ve caresiz adam Aron, bir onlar var filmin genelinde. Bir de arada bir Aron'la paylastigimiz hayal dunyasi, ruyalari filan. James Franco, buyuk yetenekmissin sen, sapkam olsa onunde cikarirdim. Caresizlik bu kadar mi iyi yansitilir?

Bu baslangic muzigi ile firtina gibi basliyor film. Calan telefon umursanmadan, caki bulunamadan, sip sip damlayan musluk kapatilmadan cikiyor gecenin bir yarisi evden Aron. O noktada arkadasima seslendim "Bu cakidan bir is cikacak, degil mi?" Cikti vallahi, hem de ne is.

Filmden aklima gelen sahneyi anlattim, izlemediyseniz, izleyin oyle gelin, sonra okuyun.

Dag bayir deli gibi bisiklet surup, akli celinen iki kizla birlikte yariklardan sulara atlanir.

Oldum, bittim bu sahnede. "Ben de istiyoruuum!" diye cigirdim yan odadaki arkadasima yine.

Anne, musterih ol, Ingiltere'de degil bu yer. Gidebilemem yani.

Kulakta muzik, tam gaz devam edilirken gelir felaket. Bilmem kac yuzyildir yerinden oynamamis kayanin gelip senin dustugun yariga seninle birlikte, hem de kolunun uzerine dusecegi tutar. O anda Aron'un yuzundeki ifade fenaydi. "Saka mi bu simdi?" der gibi. Hani, her sey gulluk gulistanlik giderken hic olmadik bir is gelir ya basa, inanamaz insan basina oyle bir seyin geldigine. Tam da iste bu ifade vardi yuzunde. "Hadi canim!"

Sıkısıp kaldı...

Hem de sesini kimsenin duyamayacagi, onu kimsenin bulamayacagi kucucuk bir yarigin dibinde. Kameranin Aron'dan uzaklasarak, gittikce yukselmesi, onu bu incecik cizginin icinde gostermesi insani oyle bir sarsiyor ki, oraya dusmus benmisim gibi hissettim. Oyle caresiz, berbat bir durum.

Gerisi Aron'un hayatta kalma mucadelesi. Gozumu kirpmadan izledim. Hissettigi her duyguyu bana da hissettirdi adam ya hu. Biten suyunun ardindan kendini kaybetmesi, sabahlari 15 dakikaligina vuran gunesle olan bulusmalarindan aldigi haz, uyuyup uyandiktan sonra buyuk bir azimle, acayip bir motivasyonla tekrar ise koyulmasi, yasadi resmen James Franco Aron'u canlandirirken. Kendisini Talk Show programina alip ti'ye aldigi sahne unutulacak bir sahne degil. Talk Show sunucusu Aron'un "Kimseye haber verdin mi burada oldugunu?" diye sorup, yariktaki Aron'dan aldigi "Hayir" cevabindan sonraki "Ups", bunu gormeniz lazim. Da, da, kendi kolunu kirmasini hic beklemiyordum. "Oha, kolunu kirdi bu!" diye cigirdiktan sonra kendi kolum kirilmis gibi yerlere serildigimden, filme bir 10 dakika ara vermek zorunda kaldi. Kolunu kestigi sahneyi zaten tamamen es gectim. Bu kadari beni bu hale getirdiyse, yok, almayayim ben.

"Yardim istemen gerekiyor, ciglik atman gerekiyor, nasil cikmaz sesin?!"

Gozlerimden yaslar dokuldu bu sahnede. Kurtuldu, kurtulduk!

Vay, be!

Bir de gercek hayat hikayesiymis bu. Hayatta kalabilmek icin kolunu kesmeyi goze alan adam Aron'un onunde saygiyla egiliyorum. Buyuk cesaret.

"Kir dizini evinde otur, ne isin var daglarda bayirlarda" gibi bir kissadan hisse cikartabilmek guzel olurdu tabii filmden. Evde de insanin basina en olmadik kazalar gelme ihtimali yok mu ama?

Warwick Castle -1-

2011-09-25T23:13:00.000+01:00

Aslinda bu videoyu soyle arka planda havali havali konusarak, Warwick Kalesi'nden filan bahsederek size sunayim istedim. Ama 342466. ses kaydi denemeden sonra hala alnimdan terler akarak, ellerim titreyerek ve kekeleyerek abuk sabuk konustugum icin "Napiyorsun sen kizim? Yapabildigini yapip yazarak anlatsana, bosuna ele gune rezil edeceksin kendini titreyen sesinle" deyip, tum kayitlari silip, klavyemin basina kuruldum. Aslinda videoyu cekerken kendimce mirildanmistim bir seyler, ancak o kadar siddetli bir ruzgar esiyordu ki, daha sonra dinlerken ben bile dediklerimi anlayamadim. Sesini kistim gitti.

Evet, yukarida gordugunuz Warwick Kalesi, Ingiltere'nin en iyi korunmus tarihi kalesi olma unvanini tasiyor, ya da leaflet'lerinde yazdigi sekliyle "Britain's Ultimate Castle". Aslinda... Iceriye ilk girdigimizde bize hic de oyle "Ultimate" filan gelmedi. Tahminimizden, en azindan benim tahminimden daha kucuk, daha az ihtisamliydi. Ilk anda benim ilgimi cektiginden, ve arkadasimi da ben ikna ettigimden, hani su bildik "Bir de ben sectim ^^'" mahcup olma duygusunu yasamaya baslamistim ki, sonradan ilgi cekici oldu. Gunun sonunda hic tahmin etmeyecegimiz kadar guzel vakit gecirmis olarak ayrildik kaleden.

Saskinlik, fotograf makinemi yanima almadigimdan, ki bunu fark ettigimde coktan Warwick'e ulasmistik, uzuntuden basimi kalenin duvarlarina vurasim filan gelmisti, gordugunuz video ve goreceginiz fotograflar telefonumla cekilmistir. Kalitelerini ben de begenmedim, biliyorum, kotu. Gerci, artik normal makinemle cektigim fotograflarin kalitesi bile beni tatmin etmemeye basladi, daha iyi bir kamera arzulamaktayim icten ice. Kismet ^^' Bir daha gittigimde daha iyi fotograflarini cekerim diye soz veremeyecegim, her ne kadar gidis gelis tren bileti cok uygun olsa da, kalenin giris ucreti fena halde tuzlu. Baska bir yer gormeyi tercih ederim. Sey, Merlin ile ilgili bir etkinlik filan duzenlemedikleri surece tabii^^'

Giriyoruuz.

"Kyaaa!" Tamam, Merlin'i gorduk, cigligimizi attik, yolumuza devam edebiliriz.

Kalenin muze gibi gezilen kismindan goruntuler. Itiraf ediyorum, muze gezmeyi sevmiyorum. Fenaliklar basiyor beni muze gezerken.

Karsinizda Kral Henry ve 6 esi.

Aile fertlerinin ibadet mekani, arkasinda fotografladigim ama karanlik ciktigi icin ekleyemeyecegim, on kisimdan demir bir kapiyla ayrilmis bir mekan var. Royal ailenin koleleri hizmetkarlar orada ayakta dikilerek ayinlere istirak ediyorlarmis. "Hizmetkarlarin da dua/ibadet edebilme hakki vardi" gibi bir sey yaziyordu bilgi panosunda. O yeah, saflari siklastiralim beyler.

Bir dakika, ben, kralicenin karsisinda... Bu ne kilik, bu ne curet..? Ah, heykelmis ya hu...

Muze kismindan ciktik, ne gorelim? Bir prenses? Warwick Kalesi'nde cocuklar icin aktiviteler filan duzenliyorlar. Kizlari prenses gibi giydirdikleri bolumde gorevliydi bu kizcagiz. Bu aktivitelerin fiyati giris fiyatina ekli degil, ayrica ucret odemek gerekiyor.

Merlin The Dragon Tower yine cocuklar icin duzenlenen aktivitelerden biri. Korku tuneli gibi bir sey, karsilarina ejder cikip alev puskurtuyormus filan. Merlin aile dizisi olarak nitelendirildiginden, aileler diziyi birlikte izledikleri cocuklarini kapip buraya gelmisler. Okul gezisine gelmis sinif gruplari filan da vardi. Coluk cocugun arasinda gezindik biraz kaleyi.

Dolanirken nehir kenarinda karsida gordugunuz adamin konusmaya basladigini duyduk. Meger kalede duzenlenen aktivitelerden biriymis, karsidaki ates firlatan eski savas silahini calistirirlarmis arada bir. Yagmurun altinda tir tir titrerken durduk bir 10 dakika onlari izledik, ilgincti. Asagidaki videoda ilk yapildigi zamani ve heyecanlarini izleyebilirsiniz.

Basa, ilk bastaki videoyu cektigim zamana donduk. Daracik karanlik done dolana zirveye ulasan merdivenleri kac kere inip ciktik bilmiyorum. Kulenin girisinde yaslilara ve cocuklara tavsiye edilmez diyordu, merdivenlerin bir kosesine, karanlik bir koseye comelip bekleyeyim az istemedim ben de, de yanimdaki arkadasla birbirimize gaz verip sonuna kadar kuleydi kaleydi dolandik. Sevdim, cunku gokyuzune yakin olmayi seviyorum. Daha once milyon kez soyledim evet. Bir ara kendimi tarihi filmlerden birindeymis gibi hissetmedim degil. Gerci, tarihi filmlerden birinde olsam yerim kulenin zirvesi degil dibindeki zindan filan olurdu muhtemelen ^^'

Bu kadar yuksege ciktik evet. Huh!

Bu ne icin oradaydi unuttum simdi. Aktivitelerden birini simgeliyordu. Guldurdu bizi ama.

Merlin'in ilk bolumleri geldi aklima. Ah zavalli cocuk ^^'

Bir Berre ile Ingiltere turunun daha sonuna... gelemedik. Cunku Warwick Kalesi'nden paylasmadigim bir bu kadar daha fotograf var. Biliyorum, biliyorum, kalitesizlikleri benim icin de cok can sıkıcı. Telefonla bu kadar oldu, ne yapayim?

Picnic Time!

2011-09-23T01:21:00.001+01:00

Ne olur yarin hava guzel olsun, ne olur yarin hava guzel olsun. Bir de, ne olur sabah uyuyakalmayayim da, kalkip piknigimiz icin hazirlanabileyim ^^

Fotograflar gecen hafta bir baska isimi halletmek uzere disariya cikip, halledemeyip, elimdeki Londra haritasindan oylesine bir yer secip, gittigim ve epey sure oturdugum Green Park'tan. Telefonuma indirdigim bir uygulamayla cektim bunlari. Lomo efekti vermis fotograflara, ben uygulamanin yalancisiyim.

Merlin 4. Sezon On Gosterimi

2011-09-22T00:35:00.001+01:00

Simdi, burada, tam burada blog sahibesinin coskusunu paylasmak adina bir "Yaaaay!" diyoruz. Cunku gecen hafta Merlin'in 4. sezonunun ilk bolum gosterimine gitti, ve gosterim sonunda dizi oyuncularindan bazilari ile -ki bu bazilari Colin Morgan, Angel Coulby ve Katie McGrath olmakta- yapilan soylesiyi dinledi.

Yaaay!

Itiraf ediyorum, Merlin bana gecen yil tavsiye edildiginde, rastgele bir bolumunu online acip, celimsiz bir delikanlinin devasa bir dragona karsi konustuguna denk gelip, bir "Amaaan" cekip kapatmistim. Sonra, bu yaz nasil olduysa izlemeye basladim. Evet, surekli ayni seyleri tekrar edip durmasi, yani her bolum Camelot'un ya da prensin ya da kralin basina cok buyuk bir felaket gelmesi, Merlin garibaninin her bolum bunu savusturmasi, ama birakin takdiri, her defasinda kucuk gorulmesi, sıkıcıydı. Evet, dizide acayip mantik hatalari da var. Ardarda bir kac bolum izlemelik degil, ama her bolumu belirli araliklarla azar azar dozlar halinde alinca, izlemesi keyifli.

Yazin takip ettigim, Ingilizce dinleme pratigi yapmak istedigi icin kardesime tasviye ettigim ve onun da izledigi dizi Merlin'di. Bizim evde sıkı bir kapisma oldu haliyle. "Ahaha, donunce cekim yaptiklari yeri bulup, Colin Morgan'la fotograf cekinip, sana da bir nanik yaptiracagim!", "Hayir, oyle yaparsan ben de Japonya'ya gider Nakamaru'yu bulurum!"
Gecen gun, gun Eylul'un 15'i, vakit ogle sulari, nette oyle amacsizca dolanirken, Merlin'in resmi Twitter hesabindan "Bu aksam olacak 4. sezon on gosterimini kacirmayin!" anonsunu gordum. Bir de siteye girip son bir yerin kaldigini gorunce, yazin kardesimle iddialasmamizin da buyuk payi ile, hazine bulmusa donup, buyuk bir panikle son bileti aldim. Sevinc cigliklari atarak, gercekten, attim.

Muhtesemdi ama, kesinlikle. Bir kere, 4. sezon bomba gibi geliyor. Hic oyle ilk sezon gibi degildi. Merlin'i ilk actigimda dragona karsi konusan celimsiz cocuk sahnesi buram buram basitlik ve amatorluk kokuyordu, ama bu bolum muthisti. Yapimcilar farkli cekim teknikleri kullandiklarini, daha sinemavari cekim yaptiklarini soylediler, ki teknik yonlerinden hic anlamam haliyle bu isin. Ama karsimda, buyuk ekranda izledigim bolum degme gerilim filmlerine tas cikaracak cinsteydi. -Ups, spoiler vermememiz icin soz almislardi, neyse, spoiler sayilmaz bu.- Gerilim dolu bir bolumdu evet. Nitekim sunucumuz da ayni seye degindi, "Bu ne korkunc bir bolumdu, hep boyle mi devam edecek?" diye sordu adam soylesi aninda yapimcilara. Vallahi hep oyle devam etse hic sikayetci olmam.

Iki kere, tamam, duzeltiyorum, ayrica, en sevdiginiz diziyi buyuk ekranda bir salon dolusu kafa dengi arkadasla izlediginizi dusunun. Harika bir deneyimdi! Sinema sessizliginde degildik hic. Ancak bir dizinin sıkı takipcilerinin fark edip tepki verecegi sahnelerde tum salondan kikirtilar, ya da ic cekmeler yukseliyordu. Arthur Merlin'i yine, yine, yeniden kucumseyip ona dogru su meshur "Ne olacak bu cocugun hali?" bakisini attiginda salonu kahkahalar kapladi. Ya da sunucuyu da en cok etkileyen "tavuk" sahnesinde herkesten bir "aaaaa" yukseldi :) Ve bolum oyle bir yerde bitti ki, tum salon hep birlikte yine "aaaa"ladik. Guzeldi, guzel.

Colin Morgan'in aksan hakikaten dizidekinden farkli degil mi?

Son bileti aldim dedim ya, yerime oturdugum anda halimi gormeliydiniz. Etrafimdakileri durtup, "Biliyor musunuz? Bu son koltuktu! Son anda bu koltugu kapan sansli insan benim!" diye sakiyasim vardi ^^'

KAT-TUN! Yeni Program!

2011-09-11T20:41:00.000+01:00

En sevdigim cok sevdigim Japon muzik grubu KAT-TUN yeni bir televizyon programina basliyormus! Hem Nakamaru'nun yeni dizisi, hem yeni program, cok mes'udum T-T

Her bolumunu 34564. kez izledigim Cartoon KAT-TUN bitince ne kadar uzulmustum. 18 Ekim'de yeni programlari basliyormus, yasasin!

Bursa Gunlugu -2-

2011-09-11T00:30:00.003+01:00

"Aman tanrim, yine abuk abuk seyler yazdim. Bir an once baska bir baslik acayim da, o altlarda kalsin, gorunmesin, ezilsin" su anda aklimdan gecenlerin ozeti olabilir :) Her zaman yaptigim gibi :P Bursa'dan bahsedelim, olur mu? Hani ilk gunu yazip sonrasini birakmistim ya, devam edelim.

Once Emir Sultan, bizde Allah'in emri gibi bir sey. Bursa gezilerinde illa ki ziyaret edilir :) Kenardaki tezgahlara goz gezdirmeyi de hep sevmisimdir.

Avlunun icerisinden.

Irganda, Carsili Kopru, kopru uzerine carsi kurmuslar, hem de el sanatlari carsisi. Kara kalem dersleri de veriliyor, benim hayran kaldigim kasik-catal adamlar da sergileniyor. Kasik catal adamlari o kadar sevdim, dahiyane buldum, neden ben bir fotograflarini cekmemisim, bilmem?

Carsili koprunun farkli goruntuleri.

O gun fazla fotograf cekmemisim, simdi fark ettim. Kendimi alisverise verdigimden olabilir :P Asagidaki dukkan beni benden almisti misal.

Bu lale desenlilerden bir buyuk cay fincani ve tabagi aldim ben de kendime, bir kendime, bir de arkadasima hediye. Kew Gardens'a gittigimizde ikimiz birden kendimizi kaybetmistik orasin ozel uretim fincan setlerinin arasinda, ayni setten birer tane almistik. Bu da bizim motiflerden, sevecegini dusundum.

Oww, yerim ben sizi :)

Bit pazari misali.

Aslinda bu gelinleri buraya yanlarinda ayni onlar gibi poz veren aymiko ile koymak guzel olurdu ama, kuzenimle iliskimin eskisi gibi devam etmesini arzuladigimdan, es geciyorum :D Ayni beyazli gibi bakiyordu ama :D

Bu kirmizi besiklerden hanginizde yoktu? :)

Yep, bitti. Bursa gezisini bitirdik. Gercekten az fotograf cekmisim 2. gun. Gidip uyuyayim artik ben.

One Day Two Places

2011-09-08T22:34:00.000+01:00

Suleymaniye Camii'nin yakinlarinda, Mimar Sinan'in turbesinin hemen karsisinda Mimar Sinan diye bir mekan var. Gidin oraya, terasina cikin, bu manzaranin tadini cikarin.

Burasi da Nakkastepe'te bir mekan, hatirlayamadigim ama alttaki fotografta gordugum kadari ile adi Messt. Gel mest ol diyorlar yani :P Hic sevmedim bu esprimi, unutun, unutun gitsin.

Iki mekani da dun, arkadaslara veda turlarim sirasinda ogrendim ben, ikisine de bayildim. Ben gidiyorum ama siz kalanlar tadlarini cikarin e mi?

Last 3 Days

2011-09-08T20:50:00.000+01:00

Biletler alindi, pazartesi Berre Ingiltere yolcusu.

Bu fotograflari gelirken cekmistim, bir ara bloga ekledim hatta, kaldirdim sonra. Yazboz tahtasina ceviriyorum blogu, bir seyler ekleyip ertesi gun kaldiriyorum. Seviyorum ama bu fotograflari :)

Becerebilip kucuk kirmizi bavuluma sigip gidebilsem keske, daha bavulu tasima vakti gelmeden tasima fikri beni yoruyor ^^'

New Laptop Bag, Well, Kinda... Made By Berre

2011-09-06T02:38:00.003+01:00

BookBook macerami hatirliyor musunuz? Hani asik olarak aldigim ama laptopum icin biraz kucuk gelen muthis laptop kilifi. Iste o zamandan beri benim bu laptopumun bir kilifi yok, bir yere tasiyacak oldugumda Portobello'dan aldigim kaset cantanin icine atip oyle tasiyordum. Evde de oylece ortalikta duruyordu.

Gecen gunlerde fark ettim ki, alirken "Vaio olsun, ille de bu olsun" diye israr etme sebeplerimden biri olan beyazimsi gri on yuzeyi ciziklerle dolmaya baslamis. Kac yil Toshiba, bir kac ay da LG kullandim, hicbiri boyle kolay cizilmemisti. Hayir, ben zaten esyalarima onem veririm, oyle hor kullanmam. Kolay incinebilen bir on yuzeyi var bu laptopun.

Iki gun once Etsy'de dolaniyordum ki, bayildigim marka Cath Kidston'un kumaslariyla telefon kiliflari filan gordum. Once telefonum icin bir tane siparis etmek istedim, sonra, "Ben diksem nasil olur ki?" diye dusunurken, kendimi Vaio'ma kilif dikerken buldum. Annem de sag olsun, tam istedigim sekilde Cath Kidston'un desenlerine benzer bu kumasini benden esirgemedi :P

Kucukken barbi bebeklerime filan elbiseler dikerdim ama, uzun suredir dugme dikmek disinda elime igne iplik almamistim. Evet, elde diktim. Bekledigimden de iyi diktim :P

Disariya cikarken degil ama, en azindan evde oraya buraya birakirken bunu giydiririm, sonra cizildi boyandi derdim olmaz.

Yorumlariniza dikkat edin, olumsuz bir sey yazarsaniz ne yapar ne eder bloga girisinizi omru billah engellerim :D O kadar ugrastim ben bununla :P

- Parmaklarim aslinda kuru degilken o kadar kuru cikmayi nasil basarmislar, merak ediyorum? Simdi bakinca gayet normal gorunuyor ama O.o

New Desktop

2011-09-03T21:09:00.000+01:00

IKEA masaustlerimizi duzenlemek icin boyle bir wallpaper-icon seti hazirlamis, pek de guzel olmus. Evet, yukaridaki benim masaustum. Normalde hepimizinki gibi karmakarisiktir, merak etmeyin. Ama bu seti gorunce kutucuklarimi tek tek secip masaustumu duzenledim bir heves :)

Normalde -yine normalde- raflarin bos bos durmasina tahammul edemem, hemen her bos yuzeye kitap, dergi, ivir zivir serpistiririm, simdi yukaridaki masaustu kitapligim da gozume cok bos gorunuyor :) Bir kac yeni klasore daha ihtiyacim var, dolmali o bosluklarin, hepsi dolmali :)

Bu arada, siz daha once gormussunuzdur belki, ama ben yeni fark ettim. Blogger kumanda paneli ve yeni baslik yayinlama pencerelerinde degisiklikler olmus. Kumanda paneline alisamadim, ama bu yeni baslik kismi pek guzel olmus. Daha profosyonel gorunuyor, sevdim :)

Blogger N'lerini Seciyor harekati kapsaminca bir kac blogda bu yeni temamin "En Iyi Tasarim" secildigini gordum. Sevindim :) Uzun bir sure kullanirim ben bu temayi, bır suredır yapmak ıstedıgım bır seydı tek kolonlu temalara gecıs yapmak. Tek sıkıntım, eski temadaki üst kategorileri buna uyarlayamamam. Oylesi kullanıslıydı, boyle eskı yazılara gecıs zor olur. Biraz daha kurcalamam gerekiyor. Yapabilirim umarım.

Hi There!

2011-08-29T23:30:00.002+01:00

Karsima cikan her cocugun eline ayni cicegi tutusturup fotografini cekinmeyi adet edinmistim bir ara. Bu seferki pek bir utangacti :)

Greenwich

2011-08-28T04:54:00.009+01:00

Once Kumbaramdaki Kelimeler, sonra da Metropol Gunlugu Lee tarafindan en cok gezen blogger unvanina layik gorulmusum. (Ben bu yaziyi hazirlayana kadar bir de MyDestiny'den geldi "en cok gezen" mimi :P) Bir "Blogger N'lerini Seciyor" listesi de ben duzenleyecegim, ama ondan once bu unvana layik olabilmek icin, 2 ay oncesinde kalmis, anlatmayi erteleyip durdugum bir geziyi paylasayim dedim :) Hani tezimi teslim ettikten sonra, biraz gezmeden hayatta donmem Turkiye'ye diye tutturup, bir liste yapmistim ya, o listeye bir tik daha atiyoruz, Greenwich'e gittim cunku. -Simdi fark ettim, o listede Greenwich yokmus, olsun, gittim.-

Baslangic meridyeninin gectigi bolge kabul edilen Greenwich, Londra sinirlari dahilinde ama, kucuk bir kasaba kivaminda. Istanbul ilcelerinden Beykoz'u dusunun misal, onun gibi. Daha once de Royal Wedding gunu, millet akin akin dugunu izlemeye merkeze giderken, biz arkadasimla birlikle Londra haritasindan rastgele bir yer secip, Greenwich'e gitmistik. Sahaflarini gezip, erkenden kapanmis virtinlerinde ilginc seyler sunan dukkanlarin camlarina burnumuzu yapistirmakla yetinip, bir Hint lokantasinda yemegimizi yiyip geri donmustuk. Bu sefer, "Gozlem Evi'ne girerim, ve herkesin iki ayagi arasina alip fotograf cekindigi baslangic meridyeninin orada bir de belki ben fotograf cekinirim", dusunceleriyle tekrar, bir basima gittim. Ama Ingiltere'nin erken biten gunluk yasantisine bir turlu ayak uyduramadigim icin, ben gidene kadar Gozlem Evi yine kapanmisti :) Hava 10'da kararirken hayati 5'te bitiriyorlar sanki.

Burnumu Gozlem Evi'nin demir parmaklikli kapilarina dayayarak cekmistim bu fotografi. O yerdeki cizgi var ya, iste o 0 meridyenini simgeliyor. Siz o bahsettigim, "0 meridyeni ayaklarimin arasinda" fotografini cekmisim gibi hayal edin :) Bir de bu cizginin asagiya dogru devam ettigi bir kisim var ki, incecik, daracik bir yerde, 3 kisiden fazlasinin birlikte duramayacagi patika bir yolda, insanlar kutsal bir mekani ziyaret ediyormuscasina demir kapinin onunde sirada beklesip, usulca, husuyla iceri giriyorlar, ama cizginin onunde poz verdikleri anda akillarina baslarina gelip kikirdamaktan alikoyamiyorlar kendilerini. Bildigin cizgi. Ben de gidip baktim tabii ki, de aklimca cool takinip, birinden fotografimi cekmesini rica etmeden, oyle girdigim gibi ciktim disari :P

Fena yagmurlu bir gundu, evet.

O 24 saatli saatin onunde benim de bir fotografim var, Greenwich'te cekindigim tek fotograf. 2 kiz benden fotograflarini cekmemi istediklerinde, firsat bu firsattir deyip makinemi tutusturuvermistim ellerine. Ama gormeniz lazim, bir ezik, bir mahcup cikmisim, hic ben gibi degil :P

Greenwich'e giden yolu seviyorum. Yuksek binalarin arasinda kalmis kanallarin uzerinde kivrilarak giden trenden etrafi seyretmek hosuma gidiyor. Londra'da bir yere giderken hep yer altindan giden trenleri kullandigimdan olsa gerek, farkli geliyor.

Greenwich'e ulasir ulasmaz turist bilgi merkezine girdim, bolgenin haritasi elinde olunca gezmek daha kolay, bilincli oluyor. 4 tane yuruyus turu haritasi vardi, yaklasik 1 bucuk saat kadar suruyor hepsi. Ben "En guzel manzaralar" baslikla turu secmistim. Haritam Londra'da kalmasaydi onun da fotografini ceker eklerdim buraya, gerci, islanmaktan haritalik bir hali kalmamisti yuruyusumun sonunda :) Hic atamiyorum oyle seyler, tum gezilerden biriktirdigim haritalar, kartpostallar ile birlikte Londra'daki evimde bir kosede duruyor simdi. Sinema, muze biletlerini, tren biletlerini bile sakliyorum hatta, var mi aranizda boyle delice ani biriktirme meraklisi :)

Bir kosu Oxford biletlerimi bulup geldim, bunlar tek bir geziye ait, evet :) Belki Charlie kadar cok biriktirip duvarima dizerim ben de biletlerimi :P

Greenwich diyorduk, bilgi merkezinde boyle oyunlar koymuslar. Binanin tum parcalarini verip, orijinal seklinde dizmemizi istiyorlar burada, ki ben beceremedim, sabrim yetmedi.

Ama onumdeki kadinin bir turlu dogru sekle dokamadigi bu figuru ardindan sak sak diye duzenleyiverince, "Goren oldu mu ki?" diye bir etrafima bakindim :P Sanirsiniz dunyanin en zor puzzle'ini cozmusum, kimse de gormedi ama ^^' Kucukken de severdim ben bu oyunu.

Aklim hala alamadigim bu kitap tutucularda. Sehir temali objelere karsi bir zaafim var, bunlar da cok orijinal geldi gozume. Tasiyabilecegimi bilsem alir bavuluma atardim bir kac tane. Neyse, gidince alip oradaki rafimda kullanirim artik :) Bilgi merkezindeki hediyelik esya dukkanindaydi bunlar.

Sahildeki merkezden cikinca boyle bir manzara cikiyor karsiniza, kenardaki patikadan saga dogru yurumeye devam edince de...

Bu giris kapisi ile karsilasiyorsunuz. Sanirim muhim kisiler nehir yolu ile geldiklerinde Greenwich'e, sehre bu kapidan giriyorlardi.

Kapinin ic taraftan gorunusu.

Sahil kenarindaki yuruyusten sonra Greenwich parkina daldim haritami takip edip, ki iste o siralar fena bir yagmur basladi. Park diye adlandirilan ormanimsinin ici bir an in cin top oynuyormus kivamina geldi, malum ben de hafif paranoyak, "Tam da Istanbul'a donecekken, Greenwich ormanlarinda telef olacagim simdi" dusunceleri ile kostur kostur gezindim parkta.

Isaret misaret pek yoktu zaten, haritadan gidecegim yonu bulabilmek cok zor olmustu. Sapir sapir yagan yagmurun altinda, bir agacin altina sinmis, islanan gozlukleri ile elindeki haritayi evirip ceviren zavalli bir kizcagiz getirin gozunuzun onune, iste, o bendim iste :)

Daha yagmur yagmaya baslamamisti, etrafta cocuklarini gezindiren bir kadin vardi. Kucuk kizi orada pozlamak istedim ama, istedigim kadar guzel olmamis bu foto.

Zaten yagmur yagiyor, zaten bir basimayim, bir fotografim cekenim bile yok, pozu.

O gunden paylasmak istedigim son fotograf.

Bakmayin bu kadar yagmur, yagmur dedigime. Gayet keyifli bir gundu. 2 saatten fazla bir sure yuruyerek dolandim. Cogu insanin aksina ben yalniz basima, kendimle bir basima gezinmeyi severim.

Vize islemlerim halloldu, yaklasik 2 hafta sonra Londra'ya geri donus var. Bu gece fark ettim bu kadar az kaldigini, ben daha "1 ay sonra, 1 ay" diyordum soranlara ^^'

Bu yaziyi hazirlarken dinlediklerimden biri;

Tatli Askinaa!

2011-08-22T12:31:00.001+01:00

Aymikooo!!!!

Gozlerim bundan daha senlikli bir sey gorebilemezdi herhalde

Kaynagi burasi.

Ceviri - Ouran High School Host Club

2011-08-21T14:19:00.000+01:00

Yoksa siz hala Ouran'i izlemeye baslamadiniz mi?

Günlüğümsü

2011-08-17T22:37:00.002+01:00

Dur! Bir dakika! Donme geri. Yanlis yere gelmedin, blogun ayarlarini kurcaladim sadece biraz. Daha bitmedi, ama bir sure genel olarak boyle gorunecek buralar.

Buyukdere sahili, yururken mest oldugum yer.

Cinli arkadasimdan dogum gunu hediyesiydi, "Sen Japon seylerini seversin" diyerek vermisti elime. Parfum hic sevmem, ama beni cok mutlu etmisti.

Yep, I do.

Gecenki Kadikoy turundan, tek bir sey almamis olmanin verdigi gururla donecektim ki eve, hayatimin uclu kalemi ile karsilastim.

Icimden bir ses bunu daha once blogda paylastigimi soyluyor, olsun, seviyorum ki.

Bitmeyen cizimlerimden birine baslarken.

Cam sakizi coban armaganiydi, dondugumde kendime de alacagimdir. Bir insanin 50 tane kumbaraya ihtiyaci da olmaz gerci ama.

Japon arkadasimin "Beni evine davet ettigin icin tesekkur ederim" hediyesiydi. Burnunun karaligi ne kadar sevip surekli yanimda tasidigimin delilidir :)

Istiklal caddesinden asagiya dogru yuru, yuru. Sag tarafta karsina cikacak Collezione'un oradan saga don, ileride, tam karsinda. Seviyorum bu mekani.

Yep, Istiklal demistik.

Kiyma ama bana.

Londra'ya dondugumde her seyi yerli yerinde, biraktigim gibi bulmam zor olacak gibi. Evimin yagmalarin oldugu bolgelere cok yakin oldugunu dusunecek olursak, yok, dusunmeyelim.

Kazuo Ishiguro - Beni Asla Birakma

2011-08-11T23:10:00.001+01:00

Once filminin boy boy afislerini gordum, sonra her gittigim kitabevinde kapagi filmin afisleriyle suslenmis kitaplari gordum on raflarda. Fazla satilmamis bir kitap filminin populeritesine sirtini dayamak istemis diye dusundum. Oldum olasi hoslanmamisimdir film afislerini kitaplarin uzerinde gormekten. Yazari Kazuo Ishiguro'nun bir roportajini gazetede okumak da benim icin cezbedici bir unsur olmadi pek. Tamam, kabul ediyorum, Portobello Road Market'te ikinci el kitaplarin oldugu bir tezgahta inceledigim "Beni Asla Birakma"yi elimden birakir birakmaz kapan ve satin alan delikanli merakimi biraz arttirmis olabilir. Satin almam icin Taksim'de girdigim kitabevinde "Olmeden once okumaniz gereken 1001 kitaptan biri" etiketiyle raflarda gormem gerekiyormus. Neden bu kadar direndim bu kitaba bilemiyorum. Bir yandan bu kadar populer olan bir Japon yazarin kitaplarini merak ediyordum, bir yandan da her gordugum yerde gormezden geliyordum. Neyse, sonucta dayanamayip aldim iste.

Bu kadar laftan sonra "Hakikaten! Mutlaka okumalisiniz!" diyecegimi saniyorsaniz yaniliyorsunuz. Karisik duygular icerisindeyim bu kitapla ilgili. Belki de romanin kahramanlarinin icinde bulundugu caresizlik, hallerini benim oyle adlandirisim ama onlardaki caresizlikten ote olan kabullenmislikti beni sinirlendiren, bunaltan. Isyan etmelerini bekledim, el ele tutusup kacmalarini filan, belki de sonunda genelde best seller olmus kitaplardan alisik oldugumuz uzere iki kisinin kafa kafaya verip koca bir orgutu cokertmelerini istedim. Olmadi. Sinirlenmeden, isyan etmeden kabullendi onlar dogmadan once kendilerine bicilmis yasami, vazifeleri ve olum diye adlandirmadiklari olumu. Sonunun istedigim gibi bitmememesi filan olabilir kitabin bende yarattigi memnuniyetsizlik, tatmin olamamislik duygularinin kaynagi. Ama muhtemelen bu kitabi "en"ler arasina sokan da yine ayni sebep.

Hikayenin islenis tarzi cok zekice. Kavramakta gucluk cektiren bambaska bir dunyayi anlatiyor olmasina ragmen, yazar Ishiguro, en basta pat pat aciklamiyor her seyi. En basta o okul nedir, bakicilarin gorevi kimlerdir, o cocuklara neden insanmis muameleri yapilmiyor, bir bir aciklasaydi yazar, sonuna kadar okumak zorlasirdi kitabi. Ama bu sekliyle kitabin islenisi cok monoton olmasina ragmen hala bilemediginiz ve ogrenmek istediginiz seyler oldugundan elinizden birakamiyorsunuz. "Bitsin de kurtulayim bu iskenceden" gibi bir durum da olmuyor isin garibi. Ya da aslinda oluyor da olabilir. Bilemiyorum. Dedim ya, karisik duygular uyandirdi bu kitap bende.

Filmini izlemek istiyorum simdi. En azindan karakterlerden birinin gozlerinde bir nebze isyan piriltisi gormeye ihtiyacim var.

Edward Scissorhands - A Must See!

2011-08-09T23:19:00.001+01:00

Edward'i izlemeyenler el kaldirsin! Tamam, siz, simdi atik ve kararli bir hareketle mouse'unuzu browser'inizin carpi simgesine goturup, tiklayip, cikip gidin bu blog sayfasindan. Izleyin, oyle gelin.

Kucuklugumden bir sahne hatirliyorum, bir akrabamin evinde misafirlikteyiz, kuzenimle birlikte gecenin bir yarisi, tum isiklar kapali, fark edilecegiz de azar isitecegiz korkusu ile televizyon izliyoruz. Televizyonda makas elli bir adam var, masum, az biraz saskin bakisli, sevdigine dokunmak isteyip de dokunamayan.

O kadar etkilemis ki beni, ilk izledigimden yillar sonra, su andan bir kac yil once, onu arayip bulma hevesi ile internetin basina oturdum bir gun, ve hic de zor olmadi. Benim makas elli mahzun bakisli, en populer aktorlerden biri Johnny Depp imis megersem. Sevinc naralari atarak indirmis, izlemistim filmi. O gunden bu yana bir kac kere daha izledim.

Sekerleme renklerindeki prefabrik misali evlerde yasayanlar icin sabah vakti, kocalar yine sekerleme renklerindeki arabalarina atlayip islerine giderken...

..."Avon calling!" merakli, yilmaz, yikilmaz Avon temsilcisi, filmimizin sabirli annesi birer birer evleri dolanmaya baslar musteri bulmak amaciyla. Her evden boynu bukuk cikar, arabasina atlar...

...dikiz aynasina eline atar, o da ne? Yolun sonundaki tepenin basindaki perili satoya daha once hic gitmemistir! Kim bilir, belki, hi?

Ve satoda bir koseye pusmus, korkudan titreyen makas elli saskin Edward'i bulup, evine getirip, bagrina basar. Evet, elleri makastan. Onu icat eden cilgin bilim adami, tamamlayamadan olunce, ellerinde makaslariyla kalivermis supersonik, robot demeye dilim varmiyor, insan? Haha. Tamam, bu olsun.

Johnny Depp, kesinlikle, bu fani dunyada gorup gorebilecegimiz en buyuk aktor. Otesi yok arkadasim! Edward'in masumiyeti, sapsalligi, daha guzel yasanilamaz ve yasatilamazdi. Bir tane Edward edinip, evine getirip besleyesi filan geliyor insanin.

O bir yana, filmdeki diger karakterler de super. Dedikoducu ev hanimlarindan kork, Godzilla'dan korkmadigin kadar!

Ucubeye benzerse benzesin, perili evlerde yasamis olursa olsun, hatta elleri makastan olsun, Edward da asik olabilir, olamaz mi? Ah bir de sevdigi insanlari yaralamadan dokunabilse onlara.

Edward Scossorhands, Berre'nin en sevdigi, cok sevdigi filmlerden biri. Siz de izleyin, e mi?

Bursa Günlüğü -1-

2011-08-06T00:45:00.001+01:00

Gecen hafta, Ramazan baslamadan once bir kac gunlugune Bursa'ya gitmistim. -Omuz uzerimden beni izleyen kardesimden aninda gelen uyari 'Hayir, gitmistik'- Tamam, tamam, gitmistik :) Kuzenim aymiko'nun hic bitmeyen israrli baskilari nedeniyle, bu basligi daha uzerinden bir hafta gecmeden acmaya tesebbus edebildim. Daha yazilmayan Londra gezileri oldugunu goz onunde bulundurursak, bu benim icin buyuk bir basari. Degil mi, kuzencagzim, Aymiko :P

Eklemek istedigim fotograflar cok fazla oldugundan konuyu 2'ye ya da 3'e bolebilirim. Ya da belki oldugu gibi hepsini bu baslikta paylasabilirim, bilemeyecegim.

Benim en sevdigim gezi tarzi, yuruyerek bir sehrin olabildigince cok yerini gormek, ve mutemadiyen, oralarda ne guzelse yiyip icmekten olusuyor. Aksam eve dondugumuzde ayaklarim ne kadari sizliyorsa o kadar tatmin olmus oluyorum gunden. Kisacik Bursa gezimiz de aynen boyle oldu. Amcam ve yengemin, suraya gidin, aman burada bunu yemeyi ihmal etmeyin tarzindaki rehberligi de tam benlikti. Amcam "Surada bu cayi icersiniz, Haci Osmanogullari'nda dondurma yemeyi unutmayin" diye anlatmaya basladiginda benim agzim kulaklarima varmisti bile :) Gerci o Haci Osmanogullarini hic bulamadik, ama, olsun :P Bu arada, evet, bogazima duskunum biraz. Betul hanim, sevgili kardesim, o bahsedip durdugun Osmanli cayini icemedim, aklimda ama bilesin. Bir dahaki Bursa seferi icin bir koseye yazildi :)

Hudavendigar camii, idi degil mi Aymiko? Bursa camilerinin bu iclerinde cesmeli goruntuleri hosuma gidiyor. O zaman sormayi unutmusum, hepsi boyle mi ki Aymiko?

Hudavendigar Camii'den ciktik, ellerimizde dondurmalarimiz asagiya dogru yururken, "Aa, Karagoz ve Hacivat?" Anit mezarlari imis bu.

Tam karsisinda da bir muze var. O gun kizlara girmeyelim dedim ama, simdi niye girmemisim onu merak ediyorum.

Tophane eteklerindeki Balibey Han'a kadar gelindi. Buraya gelinmeden once Zafer Plaza'da soguk kahveler icildi, ileride solda adini hatirlamadigim bir mekanda pideli kofteler yendi, ki ilk defa denedim pideli kofteyi. Hakikaten yengemin bahsettigi kadar varmis. Bursa'nin iskenderini biliyoruz biz bir, pideli koftesi de meshurmus megersem, ve o da pek bir lezzetli imis. Fotograflarini paylasmiyorum, ben karni tok hazirliyorum bu basligi ama siz yarin gun icerisinde acikmis ve susamis iken okuyacaksiniz, farkindayim :P

Balibey Han diyorduk degil mi? Yemege dalinca ben :P

Osmanli'nin ilk 3 katli hani imis. Daha once gormemistim ben, yeni restore edilmis sanirsam. Icerisinde boyle el sanatlari atolyeleri var. Bursa'nin en cok hosuma giden yanlarindan birisi, nereye donseniz boyle el sanatlari ile ilgili bir yere carpiyorsunuz. Handa ayrica yemek yiyip bir seyler icilecek mekanlar da var. Normalden pahali olacagini dusunmustuk biz, ama hanin kapisina asilmis fiyat listesi gayet normaldi.

Tophaneye cikarken Saltanat Kapisi'ndan gececektik, Saltanat Kapisi'ni degil de, solundaki bu goruntuyu fotograflamisim. Benim gozumde Bursa boyle iste, seviyorum bu goruntuyu.

Bu benim evimmis megersem. Tamam, tamam, biliyorum cok sey istiyorum.

Turbede fotograf cekmek saygisizlik olur mu ki endisesiyle cekildigi icin yamuk olmus bu fotograf. Gozume batiyor, evet.

"Kurdugu devletin kac yuzyil devam edecek bir imparatorluk olacagini bilse ne yapardi acaba?" dedim. Aymiko "E ruya gormus ya" dedi.

Tophanedeyiz, biraz dolanip, manzara seyredip yolumuza devam ettik. Kardesim israrla Tophane Kebapcisinin harika oldugundan bahsetti sonra, ama biz daha yeni yemistik. Bir dahaki sefere artik :)

Ssttt. Yakalandiniz.

Aslinda yakalanmadilar. Ben atik bir fotografci olmadigimdan, kizi zili calarken fotograflayamadim. Hayal kirikligimi goren Aymiko'da "Dur bakim, nasil caldin bir daha calsana zili" deyiverdi kiza :)

Bir de sari salvarli bir yumurcak gormustuk sokaklarda kosturan, onu da benim icin durduraydin ya Aymiko :)

Gun bitiyor, ilgililerin restore etmekle etmemek arasinda kalmis gibi gorundugu yarim surlar. Daha once yuzlerce kere dedigim gibi, yuksek mekanlarda olmayi seviyorum. Kapali yarim demir kapinin altindan egilip buzulerek gecip, ustlerine ciktik bunlarin. Dolandik, bol bol fotograf cekindik, filan.

Ouran'in 2. bolum cevirisinde kizlarin isimlerinin sonuna -na kimi- ekleniyordu. Aciklamasini "Japonya'nin onceki devirlerinde prenseslere, soylu kizlara hitap edilirken kullanilmakla birlikte, simdi de prenses kompleksi olan kizlar icin de kullanilir" tarzinda okumustum. Uzerimde nadiren giyindigim uzun kabarik etegimle bu surlarin uzerinde salinirken kendimi prenses misali hissetmis olabilirim, itiraf ediyorum :P Hatta kizlarin elindeki kameralara poz verirken yaptigim "Beni tek cekin ama" kaprisleri de, kendimi Osmanli donem filmi cekimlerindeymis gibi hissetmemden kaynaklanmis olabilir :P Öhöm, gectik bunu.

Gectik de, ilk gun de bitti. Arkasi yarin diyelim :)

Kevin Revolinski - The Yogurt Man Cometh

2011-08-04T23:21:00.003+01:00

The Yogurt Man Cometh, Amerika'daki sıkıcı isinden bunalıp, "Dunya cok buyuk, ben niye buraya tikilip kaldim?" diye arayis icerisine giren bir Amerikan vatandasinin, yurt disinda ogretmen olarak calismaya karar vermesi ve akabinde kendisini Turkiye, Ankara'da bulmasini, bir yillik Turkiye anilarini anlatan bir kitap.

Genel olarak okurken eglendim. Bir yabancinin gozunden Turkiye hayli ilginc geliyor. Cogu gordugu seye sasirmis, sonra bir de, nasil olup da Turklerin bunlara sasirmadigina sasirmis Revolinski. Bir karsidan karsiya gecme macerasi var kitapta, nasil adrenalin yapmis, nasil telaslanmis, tam 3-4 sayfa suruyor :P Saat 8'de baslayacak partiye konuklarin 9'a kadar gelmeyecegini ogrenmis mesela, "Normal, burasi Turkiye" diyor. "Kismet" deyip yaka silkmeyi ogrenmis. Turklerin cana yakinliginin bulasici oldugundan bahsetmis. Bir de cat pat iki kelam Turkce konustugunuzda daha da arkadas canlisi oluyorlar demis. Turkiye'deki ogrencileri ile Amerika'daki okullarina taramali tufekle dalip katliam yapan ogrencileri kiyaslamis, buradaki ogrencilerinin ne kadar masum gorundugunden bahsetmis, filan.

Beni rahatsiz eden tek bir sey vardi, modern & egitimli & calisan kadin ile, dindar & cahil & basortulu kadin ayrimi yapmis. Etrafindaki bir kac arkadasinin bakis acisini benimsemis bu konuda. Bir daha buralara geldiginizde sizi biz misafir edelim Revolinski :)

Ingilizce pratik icin okumasi nisbeten kolay bir kitap arayanlariniz icin uygundur.

Melaba

2011-08-04T13:38:00.000+01:00

Sahibemin cani pek sıkılıyormus.

Hadi Allah Kabul Etsin

2011-08-02T15:45:00.000+01:00

Elif Safak - Iskender

2011-07-25T23:14:00.002+01:00

Elif Safak'a bir haller olmus :)

Harry Potter'in son filmine girecegiz, baslamasina bir 15 dakika var, o arada bir kitabevine girip goz gezdilerim dedik. Raflardan birinde gozume ilisti. Hani basini cevirirken oyle tanidikmis gibi bir goruntu ilisir gozune, neydi ki o diye doner aranirisin, aynen oyle oldu. Sonra fark ettigimde bir gulduk, "Elif Safak'mis ya hu bu? Ne olmus boyle?"

Iskender - Elif Safak'in son cikan kitabi. Elif Safak roman yazsin, hep roman yazsin. O kadar usta bir oyku anlatici ki, bir solukta bitiveriyor romanlari. Iskender'in belki 3'te biri kalinliginda olan Firarperest'i bitirecegim derken gobegim catlamisti. Deneme olayi sanki, hani baskasina cok yakisan bir kiyafeti siz de alip giyersiniz, ama uzerinizde bir siritir ya, oyle oluyor sanki Safak icin, yakismiyor. Ben yakistiramadim en azindan. Romanda oyle degil ama, karakter analizleri, farkli zamanlardan farkli tutamlarda olaylari ele alip, sonra bir noktada birlestirmesi cok ustaca. Kitaba basladiginizda Iskender'in annesini oldurdugunu ogreniyorsunuz. Sonra bir o yila, bir bu yila, bir Abu Dabi'ye, bir Londra'ya, bir Istanbul'a giderek, 3 neslin hikayesini dinliyorsunuz bir bir.

Guzeldi, Elif Safak hep roman yazsin.

Çeviri - Ouran High School Host Club

2011-07-25T20:44:00.000+01:00

Hani bir zamanlar bir cevirmen Berre vardi, Japon yapimlariyla kafasini bozmus. Hatirladiniz mi? Tamam, tamam, iste o :)

Ouran live action'u cevirmeye baslamismis. 23 dakikalik kisacik bolumleriyle, bilimum efektleriyle, oyuncularin mimikleriyle tam anime tadinda olan diziyi simdiden sevmismis.

Nasil yapistirdilar Tamaki'yi duvara :P Yamamoto Yusuke'nin oyunculuguna zaten inancim sonsuzdu, hakikaten harika Tamaki olmus, tam saskin. Mimik küpü :) Ozellikle o "Yuzum su acidan boyle, bu acidan boyle" laf salataligini yaparken fena halde Nakatsu'yu hatirlatti bana. Daha iyi bir oyuncu secemezlerdi Tamaki icin :)

Ikizler animede pek bir sey ifade etmezlerdi benim icin, evet, evet oyle. Ama dizide fena bitirim olmuslar ya hu :) Muzir muzir gulumsemeleri filan harika :P

Ouran benim en sevdigim animelerdendi. Populer animelerin live action'lari genelde ekip agziyla kus tutsa begenilmez. Ama bu guzel, en azindan ben sevdim. Oturup bir daha izleyesim geldi bak simdi ilk bolumu :P

"Komedi japon dizileri" diye arayanlar, Ouran'i kacirmayin efenim. Altyazilar Sarangni'de.

Finally, My Time!

2011-07-21T22:49:00.001+01:00

Yaz mevsiminden pek de hoslanmadigimi fark ettim bu yil. Cok basibos kalinca bir turlu organize olamayip hicbir sey yapamam bir yana, bir de dehset sicak, tum gun bir o yatakta bir bu kanepede yari baygin, dilim disarida uzaniyorum ancak.

Aksam olup hava serinlediginde ise, tum gunku tembelligi nasil telafi edecegim derdine dusuyorum. Gerci, bu sefer de "Aman Allah'im, onu mu yapsam bunu mu?" telasesinden, -Burada Berre'yi kafasini iki elinin arasina almis kendi kendine telase yaparken dusunun- -Evet, boyle olabilir mesela-Ne diyorduk, evet, telasesinden ben daha hicbir seye karar bile verememisken vakit gecip gidiyor.

Neyse, geceyi seviyorum. Hava guzel, ortalik sessiz sedasiz. Nefes de alabiliyorsun, daha ne olsun?

- Karnim ac, su anda, tam su anda onumde bir tabak makarna beliriverirse ne mutlu olurdum.

- Gece hic bitmesin lutfen.

- Fotograftaki ayi fark ettiniz mi?

My Beloved One

2011-07-18T22:25:00.002+01:00

Gecen gun Kadikoy - Eminonu motorundaki coskulu / agzi kulaklarinda / mutlu halimi gorenler, "Saskin kiz, Istanbul'a ilk gelisi herhalde" diye kikirdamislardir herhalde. Kac ay, Thames'e bakip bakip, bu isil isil goruntunun hayalini kurdum ben, haberiniz var midir kuzum sizin?

Dr. Katherine Bullock - Tesetturu Yeniden Dusunmek

2011-07-17T00:38:00.000+01:00

"1991 yilinda televizyonda Turk kadinlarinin tesetture donuyor olduklarini gosteren bir haber izlemis, cok sasirmis ve onlar adina uzulmustum. Icimden, 'Zavallilik' diye dusunmustum, 'kulturleri bu kadinlarin beyinlerini yikiyor'"

Yukaridaki cumleler tesetture yonelik, klasik Bati anlayisi ile yogrulmus bir zihne sahip Kanadali bir akademisyene ait. Hic yabancisi degiliz, degil mi? Bizde de basortusunu sadece egitimsiz, cahil kadinlara has gormek isteyip, bunu da ezilmisligin bir gostergesi olarak kullanmak isteyenler hic azinlikta degilken, Kanadali bir kadinin boyle dusunmesi hic sasirtici degil. "Yazik sana, baba baskisindan degil mi bu?"lar, "Cahil kiz, Amerika'nin dayatmasi bu"lar -ki bu yoruma hala anlam veremiyorum- tesetturlu bir kizin sik sik karsilasabilecegi yorumlar. Bu bloga bile o kadar fazla yorum aliyorum ki boyle, cehaletimi gidermek, gozlerimi acmak isteyen iyi niyetli insanlar epey fazla, sag olsunlar.

Asil sasirtici olan, ustte gordugunuz bu yorumu yapan Katherine Bullock'un, bu yorumundan 3 yil sonra, doktora yaptigi donemde Musluman olmayi tercih etmesi, ve bir zamanlar zavallilik olarak nitelendirdigi tesetturu benimsemesi, ve gelen elestirilere dayanamayip "Artik cogu kez bana asagilayici bicimde davraniliyordu. Beyaz ve orta sinifa mensup kadina gosterilen muamele artik benden esirgeniyordu", doktora tez konusunu degistirip, "Temel tezim, tesetturun Musluman kadinlarin ezilisinin bir sembolu oldugu anlayisinin ... kurgulanmis bir imaj oldugudur. Bu kurgulama, daima Batili siyasi amaclara hizmet etmistir", tamamiyle kliselere ve onyargilara meydan okumaya yonelik bir tez hazirlamaya girismesidir. Anlatacagim kitap "Muslumanlari Kadinlari ve Tesetturu Yeniden Dusunmek" Katherine Bullock'un bu bahsi gecen doktora tezine dayaniyor.

Dr. Katherine Bullock tesetture girdikten sonraki kendi deneyimlerini paylasiyor kitabin basinda. Bunlarin en abugu ve en guleriz-aglanacak-halimizesi dis doktorunun yorumu. Dis gicirtisi sikayetiyle gittigi doktor, gicirtinin nedeninin basortusu oldugunu, cikarirsa rahatlayacagini soylemis kendisine. Gulmeyin, bana da yasli bir bey isiklarda beklerken, basortum nedeniyle yandan gelen arabalari goremeyip ezilebilecegimi soylemisti. Oluyor boyle seyler.

Belki de en ic burkan tarafi, Bati bilimum siyasi sebeplerle tesetture boyle bir "zavallilik, ezilmislik" anlami bicmisken -ki normaldir, onlar bicebilir-, halkinin cogu Musluman olan ulkelerden bir kesimin bu ezilmislik rolunu sorgusuz sualsiz kabullenmis olmasi. Kitapta soyle bir alinti var mesela; "Tesetturu birakan milletlerin entellektuel ve maddi hayatta ileri gitmis milletler olduklarini fark ettim. Tesetturlu milletler hicbir sirri ortaya cikaramamis ve hicbir dogal unsuru kontrolleri altina alamamis..." Bugun bir cok Batili akademisyen Islamic Golden Age'dan bahsediyorken, Batiyi orta cag karanliklarindan cekip cikaranin erken donem Islam medeniyetlerindeki calismalarin oldugunu kabullenmisken, Musluman bir aydinin "Biz ortuye dolandik, dolandik da ilerleyemedik" diye yakinmasi ne kadar gulunesi & acinasi bir durumdur, varin siz karar verin. En son izledigim National Geographic'in Islamiyet ve Kur'an adli belgeseli de buna deginiyor ve erken donem Muslumanlarinin ceviri hareketleri olmasaydi Yunan felsefesinin bu donemlere kalamayacagindan ve yine erken donem Musluman tabiblere ait tip bilgilerinin uzun bir sure Bati'da tipta otorite olarak kabul edildiginden bahsediyordu mesela.

Bullock'un Bati'nin tesetture dair yorumlarinin insaasi hakkinda cok ilginc buldugum bir tez one suruyor. "Avrupalilar, Orta Dogu'ya, kendilerinin medeniyetin zirvesinde olduklari guvencesiyle geldiler, fakat bu kanaat oraya varinca sarsildi. Birileri nasil olur da (gorulmedigi ve bir resim olarak anlasilmadigi icin) bilinmeyen bu varliklar karsisinda ustun olabilir veya onlar uzerinde otorite tesis edebilirdi ki?" Bullock, Avrupalilarin bundan sonraki adimlarini oc alma girisimi olarak nitelendiriyor. Gormeyince, dolayisi ile ulasip kontrol edemeyince, "saldirmis, onu kokunden kesmeye gayret etmis". Burada ilginc buldugum diger bir iddiayi belirtmekte fayda var, Bullock, Avrupa'nin Islam ulkelerinde kadinin statusunu sarstigindan, degerini dusurdugunden bahsediyor. Mesela, bankacilik ornegi veriyor, Avrupa bankacilik sistemi Misir'a getirildiginde, o bankalarin kadinin kendi hesabina banka actirmasina , parasal faaliyetlerde bulunmasina izin vermeyen dogalari geregi, Misirli kadinlar bu yonden kisitlanmislar. Kadinlarin ekonomik ozgurluklerini geri alabilmeleri tam 2 asri almis. Bu iddiaya daha once Wilson'un The Butterfly Mosque kitabinda da rastlamistim. Orada da, Misir'da Bati etkisinden sonra kadin seyhlerin, din otoritelerinin sayisinin azaldigindan bahsediliyordu.

Kitapta beni gulumseten, ya da pardon, bir kahkaha attiran baska bir yorum sudur ki, Bullock Avrupali erkeklerin "kendisini egzotik guzelligin kurtaricisi rolunu ustlenen yigit sovalyelerden biri gibi hayal ederek Sarka" gittigini soyluyor. Yine kitaptan alinti;

"Ortulu bir kadinla karsilasan John Ormsby soyle yakiniyordu: Onu, bazi zalim ve yasli Moorlarin evinden kacmis bir kadin, yasli gozlerle bir Hiristiyandan merhamet dilenen genc ve sevimli biri olarak resmetmeyi ne kadar da cok isterdim. Onun hakkinda, bu sayfanin basina 'Magdur Fatma' diye bir baslik atmak ne degerli bir sey olurdu! Ne var ki, bu kadinin vucut ifadesinde veya gorunusunde, bu tur zevkli bir teoriyi hakli gosterecek hicbir seyin olmadigi gercegini soylemek zorundayim."

Bullock'a gore, Batili gezginlerin ortuye dis bilemelerinin, ve intikam almak istemelerinin nedenlerinden biri de bu hayal kirikligi imis. Yigitliklerine, ya da ustunluklerine halel getirdigi icin ortuyu kendilerine bir nevi hakaret olarak kabul etmisler. Hic aklima gelmezdi :)

"Tesettur, kadinlara sahip olmaya (sozcuk anlami ile erkekler icin, mecazi anlamiyla da, ister erkek ister kadin, butun somurgeciler icin) engel oluyordu."

Benim boyle kisa gecistirdigim bu bolum, kitapta 40 sayfa kapliyor. Detaylari merak edenlere okumalari tavsiye edilir. Bu bolumde siddetle karsi ciktigi "zavallilik" algisinin arka planindan ve olasi nedenlerinden bahseden Bullock, bir sonraki bolumde Toronto'da gerek Musluman bir ailede yetistirilmis, gerekse kendisi gibi sonradan Islamiyeti secmis Musluman kadinlarla yaptigi roportajlari inceliyor. Arastirma icin iletisime gecilen kadinlardan bir tanesi, neden tesetturu benimseyemedigini, bunun ona neden zor geldigini soyle anlatiyor, yetistigi yerde "Batili elbiseler giymek bir kimsenin yuksek sosyal statusunu vurguluyordu, bu da 'Avrupai gorunmedigi' icin 'tesetturun lafinin edilmemesi' demekti." Aslinda tesetturun kendisinden dogan bir rahatsizlik degil de, tesetturun Batili gozlerdeki imajindan kaynaklanan bir rahatsizlik soz konusu oldugu acik ortada bu yorumda. Bullock, tesetturun yogun olarak uygulandigi bazi ulkelerde kadinlarin ezildigi gercegini inkar etmiyor, ama bunun nedeninin, -ki benim de kabul ettigim sekliyle- bizzat tesetturun kendisinden degil de, tesetturu baski araci olarak kullanan ataerkil gelenekten kaynaklandigini soyluyor. Kitapta gorusleri alinan tesetturlu kadinlar da bu gorusu onayliyorlar. Aralarinda Hz. Muhammed'i ilk feminist olarak telakki edenler bile var.

Musluman Kadinlari ve Tesetturu Yeniden Dusunmek, Turkcesi Karakalem yayinlarindan cikmis, Kanadali Dr. Katherine Bullock'a ait, 414 sayfalik bir kitap. Konu ile ilgileniyorsaniz, tavsiye ederim.

Pembe Gul

2011-07-10T22:36:00.001+01:00

Buket yaptirdigimiz cicekcide, oylece dusuvermisti bir koseye. Kardesimin dikkatinden kacmayinca cicekci ona verdi, ondan da bana geldi.

Cairo - G. Willow Wilson & M. K. Perker

2011-07-10T00:02:00.004+01:00

Amazon'dan kitap siparisi verip 2-3 gun sonra kapima getirilmesine o kadar alismisim ki, Cairo'yu siparis ettikten sonraki gecen 10 kusur gun bana 10 kusur yil gibi geldi. Ah, evet, Amazon, seviyorum seni, kitaplarimi kapima getirmeni.

Cairo, The Butterfly Mosque'nin yazari G. Willow Wilson'un -yanlis bilmiyorsam- ilk cizgi romani. 2007 yilinda yayinlanmis. The Butterfly Mosque'de cizgi romanlara olan bagimliligindan, Amerikali arkadasi Ben'in ona nasil Amerikalardan cizgi roman tasidigindan, ve Omer'in onun bu merakini nasil garipsediginden bahsediyor zaten. De, kitap olayina ilk cizgi romanlar ile giris yaptigini, The Butterfly Mosque'ya hayran kalip, baska kitaplari var miymis diye arastirirken ogrendim. Hikaye Willow Wilson'a, cizimler de M. K. Perker'e aitmis. Perker ismi tanidik geliyor, kimdi diye bakinirken fark ettim ki, Elif Safak'in Firarperest kitabindaki illustrasyonlarin cizeri kendisi. Hal boyle olunca merakim ikiye katlandi.

Cairo, adindan anlasilabilecegi gibi Kahire'de gecen, cinler, seytanlar, gizemli kutular, ucan halilar, Israilli savascilar, potansiyel intihar bombacilari, kacakcilarla dolu, fantastik ogelerin yani sira sosyal mesajlarin da unutulmadigi bir hikaye. Bilemiyorum, dogu ile fantastik ogeleri icice bilen ve benimseyen batili okur kitlesine benden daha cok hitap ediyor herhalde. Ya da The Butterfly Mosque nedeniyle Willow'dan beklentimi yuksek tutmus da olabilirim. Bir cizgi roman ne kadar muhtesem olabilir ki, diyecegim, ne mangalar okudum, demiyorum.

Ah, bir de, yillarin manga okuyucusu olarak bishoujo, bishounen karakter cizimlerine alismis gozlerimi, bu cizim tarzi yordu sanirsam.

Mangalarima doneyim ben :)

Kara Kalem - Yardim?

2011-07-09T00:57:00.001+01:00

Bir sorun var, gozume hic hos gorunmuyor. Ama sorun nerededir bulamiyorum da.

Var mi sizin gozunuze carpan bir yamukluk? Bazen 2. bir gozun cok yardimi olabiliyor.

By My Sister - KAT-TUN

2011-07-06T12:07:00.002+01:00

Kardesimin cizim defterini karistirirken buldum bunu. Ay, cok hosuma gitti :P Sevsinler onun KAT-TUN sevgisini :P

Orijinal chibi cizim burada, herhalde ona bakarak yapmis. Simdi evde yok kendisi, soramiyorum.

Bu arada, KAT-TUN'u ozledim ben, su Rescue ile tanidigim, Keep The Faith'ine, Lips'ine, Don't U Ever Stop'una hayran kaldigim KAT-TUN'u istiyorum ben. Boyle lay lay lom sevgi poturcugu sarkilar ne onlara yakisiyor, ne de ben dinleyebiliyorum.

Kara Kalem - Saliha Sultan

2011-07-05T22:33:00.004+01:00

Kumbaramdaki Kelimeler blogunun sahibesi, benim cocukluk arkadasim, Saliha Sultan'in portresi nihayet hazir :)

Orijinal fotograf cenesinden ve ust kismindan kesikti, ben de oyle biraktim.

Dudaginin hafif bir tarafa meyilli olmasi, Saliha'nin hafif istihzali gulusunden kaynaklanmakta.

Esarp cizmeyi sevmiyorum. Ayni Zeynep'te oldugu gibi ana hatlari ile cizip biraktim.

Gerci sadece 4'unuz yandaki ankette Kara Kalem secenegini secti, ama yine de yorumlari beklerim :)

Son olarak, "Kuzu ya, sence sana benzedi mi bu kiz? :)

I Like Being In The Sky

2011-07-05T01:39:00.003+01:00

Gokyuzunde olmayi seviyorum. Mutlu ediyor beni. Bundandir lunaparklardaki, eglence merkezlerindeki en deli dolu makinalara binmeyi, havada topac gibi oradan oraya savrulmayi sevmem.

Tamam, araninca daha tehlikesiz yollar da bulunabiliyor gokyuzune yakin olmak icin.

Kew Gardens'a boyle bir yol yapmislar, adi Treetop Walkway. Gokyuzunde agaclarin arasindan yuruyorsunuz. Tahmin edin benim ne kadar mest oldugumu, kendimden gectigimi.

Cikiyoruz.

Arada mola.

Ye ho! Zirve!

Boyle genisce bir cemberde dolaniyorsunuz. Arkadasima dedim, beni birak burada, sen devam et diye. Ama dinletemedim.

Inis vakti, birakmadi beni orada iste T-T Bir koseye kivrilip yatardim, kimseye de zararim ziyanim dokunmazdi.

Londra'ya gidip de bir gunu Kew Gardens'a ayirmadan donmeyin. Bir gun, daha azi yetmez, benden demesi.

Hediyelik esya kismindan boyle mukemmel otesi seyler de bulabilirsiniz. Hep diyorum, bu Ingiltere beni cay fincani & takimi manyagi yapti. Oturup kara kara orada gordugum takimlari nasil alip buraya tasisam diye dusunuyorum :P Bunlari da getiremedim Istanbul'a, ozene bezene, 40 kat sara sarmalaya Londra'da biraktim. Bir daha donebilirsem sayet Londra'ya, o zaman ne keyifler yaparim ben bu setle. Donebilirsem tabii.